Columns

In Noordwest-Overijssel heb ik de laatste maanden verschillende gesprekken mogen voeren aan de keukentafels bij boeren. Er is van alles voorbij gekomen, zoals akkerbouwers, melkveehouders, PAS-melders, grote boeren, gasloze boeren, bioboeren en natuurboeren. Bij alle gesprekken kwam de vraag op tafel te liggen over ‘het toekomstperspectief’.

’We hadden een verjaardagsfeestje bij ons thuis. Drie van mijn zwagers – alle drie melkveehouder – waren aanwezig. Ik vertelde dat we weer nieuwe kalveren gingen opzetten. Met een pilsje in de hand konden ze een grote glimlach niet onderdrukken: “Kalver bunt duur, Hans!”

Eigenlijk is na vijf minuten de rust wel teruggekeerd en gaat de kudde grazen alsof er niks aan de hand is.

De grillen van de natuur bewijzen maar weer eens dat kalenderlandbouw een utopie is.

Oogkleppen op. Dat hebben ze bij Wakker Dier. Ze zijn nu een campagne gestart om leed bij koeien op te sporen.

Kalenderlandbouw duidt op het misprijzen van boeren aan over een gedachte uit het 7e actieprogramma nitraatrichtlijn.

Een beetje hulp lijkt het Landbouwakkoord op de valreep nog wel te kunnen gebruiken. Neem nu de niet-vrijblijvende bijdrage van ketenpartijen. Soms lijkt dat in Den Haag vooral te gaan over het marxistische idee dat het grootkapitaal de schuld is en dat de spaarders van de Rabobank dan maar een paar miljard moeten bijdragen. Dat kan slimmer.

Bedrijfsopvolging binnen familiebedrijven wordt vanaf 2025 minder fiscaalvriendelijk, schrijft fiscalist Pieter Seegers.

Op onze bedrijven hebben we diverse afvalstromen. Ook wij proberen allemaal ons steentje bij te dragen aan een beter klimaat en proberen zo veel mogelijk stromen te scheiden: papier, ijzer, groen en plastic.

Overname was altijd al een complexe zaak. Al die broers en zussen maakten het er niet makkelijker op.