‘Een kalf als blijk van waardering’
Een boerin wilde haar kalf Rosita noemen. Haar man en schoonvader vonden dat maar niks.
Een boerin krijgt als blijk van waardering een kalf. Ze noemt haar Rosita, maar haar man verandert de naam in Corrie 5. Foto: Hans Prinsen
Sohee, dat is leuk! Zo reageren mensen vaak als ze horen dat ik bij Boerderij werk. Ik kan het niet ontkennen, het is leuk. Meestal tenminste. Want ook bij Boerderij heb je weleens een baaldag. Het redactiesysteem doet niet wat ik wil, een kandidaat voor een verhaal belt op de valreep de afspraak af of ik heb een vervelend gesprek met een abonnee. Dat komt soms voor. Maar meestal is werken bij Boerderij dus leuk. Je ziet veel, komt overal en hoort van alles.
Vaak beginnen gesprekken met wat vakinhoudelijke ditjes en datjes. De stand van de gewassen, melkproductie, dat soort dingen. Als het ijs gebroken is, komen andere zaken aan de beurt, zoals de socio-kant. Ik ben namelijk grenzeloos benieuwd naar het persoonlijke wel en wee van de mensen achter al die koeien, varkens en bieten.
Spil van de tent
Vooral het leven van boerinnen boeit me. Ze worden verliefd op de man en krijgen er vervolgens een bedrijf en een hele hoop verwachtingen bij. Voor ze het goed en wel in de gaten hebben, zijn ze de spil van de tent. Ze schenken koffie, koken eten, werken wasgoed weg, gaan met schoonouders mee naar het ziekenhuis, zorgen voor de kinderen, springen in bij zaaien, maaien en oogsten, verzorgen de kalfjes en de boekhouding en nog veel meer. Dat valt allemaal niet op, tot ze eens ziek zijn. Dan stapelt de was zich op en komt er ineens wel erg vaak patat op tafel.
Het is natuurlijk niet allemaal kommer en kwel. Veel boerinnen werken met liefde en plezier mee, al hoor ik soms dat de waardering een beetje achterblijft. Af en toe een compliment zou best fijn zijn. Of een kalf. Dat laatste verzin ik niet. Het was de manier van een boer om zijn vrouw eens te bedanken voor de zorg die ze besteedde aan alles en iedereen. Het eerstvolgende vaarskalf dat geboren zou worden, was voor haar. Ze mocht het ook zelf een naam geven.
Kalf Rosita
Het duurde even, maar na drie stiertjes zag dan eindelijk een vrouwelijk kalf het levenslicht. De boerin noemde haar Rosita. ‘Rosita?’ had haar man verbaasd en semi-verontwaardigd geroepen. Ook haar schoonvader vond het een naam van niks. ‘Koeien bij ons heten Dora en Corrie’, had hij gemopperd. Maar de boerin hield voet bij stuk. Het was haar kalf en ze noemde het Rosita.
Toch zag ze later in hun managementsysteem iets anders staan: Corrie 5, geboren uit Corrie 4. Iemand had dus buiten haar om de naam veranderd. Het bleek haar man te zijn geweest. Hij wilde de familielijnen van zijn koeien inzichtelijk houden en hij fokte geen Rosita’s.
Mannen zijn net uien
Mannen als uien
Aan de keukentafel zag ik hoe de boerin haar schouders ophaalde. Ze was inmiddels niet boos meer, maar nog wel teleurgesteld. “Weet je wat het is met mannen?”, zei ze gelaten. “Het zijn net uien. Je gaat ervan janken, maar toch wil je ze hebben.”
Ik probeerde niet te lachen, want hoe zou haar man reageren? Zou ik getuige zijn van een stekelige discussie tussen deze twee? Maar nee. De man reageerde juist opgewekt en grijnsde: “Uien waar je van gaat janken zijn de beste. Dat je het maar weet.”
