Boerin Sandra: ‘Niet iedereen ziet hoeveel je als vrouw doet voor de boerderij’

Sandra kwam ter wereld in Ivoorkust. “Mijn moeder was verpleegkundige en mijn vader landbouwvoorlichter. Hij liet de boeren daar zien hoe ze beter konden werken. Op mijn zesde verkasten we naar Saba. Mijn vader was een inspirerend voorbeeld: hij fotografeerde, organiseerde feesten, richtte een MTS op en gaf kinderen bijles. Totdat hij ziek werd. Het bleek dat hij een pantserhart had doordat hij ooit gestoken was door een tropische vlieg. We vertrokken naar Nederland, waar hij alleen maar zieker werd. Op mijn dertiende overleed hij, een heftige tijd.”

Het leven ging door in Swifterbant, waar ze bij het jongerenkoor boerenzoon Paul leerde kennen. “Ik was gelijk gek op hem en vond het heel leuk dat hij boer was.” Terwijl hun relatie serieuzer werd, vond ze ook haar weg in sociaal werk: als activiteitenbegeleidster gaf ze tuintherapie, waarvoor ze ook de tuinbouwschool volgde. “Tot ik zwanger was van onze eerste zoon heb ik buitenshuis gewerkt. In samenspraak met mijn man ben ik toen volledig op de boerderij gekomen, waarmee zijn ouders vanuit Limburg gestart waren.”