Columns

Wat willen de demonstrerende boeren in Europa bereiken? Die vraag stel ik me steeds weer. Ja, we willen een stip op de horizon. We willen minder regels. We willen af van de beperkingen op het gebruik van bestrijdingsmiddelen. We willen een verdienmodel.

Ik tref ze vaak in vlagen aan: biggen met prachtig mooie afbeeldingen op de huid, alsof er een landkaartje op getekend is. Meestal te zien in de speenstal of op de mesterij.

Bij de lancering van het nieuwe innovatieprogramma Agro&Food deelden experts hun visies, maar de veelheid aan informatie bleek overweldigend.

Hoe gaat het? Oh, goed hoor. Hoe vaak zeggen we dat terwijl het eigenlijk helemaal niet goed gaat. Dat is niet eindeloos vol te houden.

Vroeger, toen hadden we kalenderlandbouw. We raadpleegden onze notities in de omslagkalenders van de coöperatie.

PVV belooft gouden bergen voor boeren, maar wijkt af na verkiezingen. Nijhof’s landbouwbeleid en NSC’s stikstofplannen onder de loep, Van der Plas blijft standvastig.

De EU-brede boerenprotesten zijn een diep protest tegen duurzaamheids- en klimaatactivisme, de bedreiging van de ondernemersvrijheid, en het failliete neoliberale denken.

Boeren leveren lekkere producten, die graag gekocht worden. Zoals vlees en boter. Kijk maar eens naar de omzetcijfers.

​Een nieuw jaar. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Tenminste, dat zou je denken. Maar het jaar begint wel met paniek op de mestmarkt.

Niet elke boer vraagt zich van tevoren af of hij of zij wel geschikt is om leiding te geven.