‘Prima? Hoezo gaat het prima?’

Het was niet niks wat Jan den Boer onlangs in Boerderij allemaal vertelde. Dat hij min of meer boer moest worden omdat de andere kinderen in het gezin niet wilden. Hoe hij vervolgens klem kwam te zitten tussen de wens om zijn ouders te plezieren en zichzelf. Hoe hij in de melkput stond te huilen van ellende maar er met niemand over sprak.Sterker nog, wie vroeg hoe het ging kreeg een zonnige glimlach en de verzekering dat het prima ging. Niet dus. Hij raakte meermaals depressief. Tot hij het bedrijf verkocht. Toen verdwenen de klachten als sneeuw voor de zon.Maar wat was het moeilijk om die knoop door te hakken en wat was de prijs hoog. Afijn, lees het hele verhaal eens terug, zou ik zeggen. Ik denk dat iedereen er wel iets in herkent. Een soort onbestendig gevoel dat je niet direct thuis kunt brengen misschien. Of niet wilt, want dan moet je er ook iets mee. Een ander de schuld geven, helpt niet.

Velen tobben wat af