Columns

Kunnen we leven zonder de landbouwsubsidies? Als boer, bedoel ik. Een vriend van me denkt van wel. Hij noemt subsidies dodelijk voor de ontwikkeling van de agrarische sector.

Tijdens een bijeenkomst blijkt natuurinclusief ondernemen meer te bieden dan gedacht. Oude denkpatronen maken langzaam plaats voor nieuwe inzichten en keuzes.

In een weitje op een kilometer afstand van ons huis staan acht pinken te grazen. Als we erlangs fietsen, zien we dat het gras in de wei echt wel op is.

De wittebroodsweken zijn echt voorbij voor landbouwminister Femke Wiersma. Toen ze aantrad waren de boeren blij met deze minister. Hoe anders is het nu.

De afgelopen week was ik bij de presentatie van ‘Het intergenerationele pact voor de toekomst van de landbouw’ in Roemenië.

Het positieve verhaal over de veehouderij is dat koeien, varkens en kippen voer eten dat de mens laat liggen. De meeste consumenten weten dat niet.

In een land waar de belastingmoraal steevast onderwerp van gesprek is, duikt er af en toe een nieuwe fiscale constructie op die ons geweten test. Nu de baby-bv.

Samen met enkele collega-dierenartsen mocht ik recent naar Finland om hun ervaringen met het houden van varkens met lange staarten met eigen ogen te zien. Op 7 november 2002 werd daar besloten te stoppen met couperen, waarna op 1 januari 2003 het verbod in werking trad. Dit gaf varkenshouders slechts 57 dagen om te schakelen, zonder extra ondersteuning.

Met enige regelmaat rijd ik onder een spoorlijn door. Op één van de staanders, of hoe noem je die dingen, verscheen vorige zomer ineens een tekst: Less Farmers Better Food.

Biologische landbouw groeit langzaam door, ondanks kritiek vanuit de sector. Waarom het belangrijk is om boeren met een biologische visie niet te veroordelen.