‘Ik stond te huilen in de melkput’
Ondernemen vond hij leuk, maar koeien melken niet. Jan den Boer raakte meermaals depressief. Nu helpt hij andere boeren. ‘Door mijn verhaal te delen, verlaag ik de drempel.’
Jan den Boer werd niet gelukkig van koeien melken maar hij sprak er met niemand over. Pas toen zijn vader plotseling overleed veranderde dat. - Foto's: Peter Roek
Een jaar voor hij het bedrijf verkocht, renoveerde hij de stal nog. Achteraf vraagt hij zich af wat hem bezielde. Al jaren worstelde Jan den Boer uit Brandwijk (Z.-H.) met de gedachte om te stoppen. Maar het ook echt doen, dat was nog niet zo makkelijk. Nog steeds niet eigenlijk, ook al is het bijna 20 jaar geleden. Toch heeft hij geen spijt, al was de prijs hoog. “Mijn zoon wilde boer worden en door mijn beslissing kon dat niet meer.”
Jan is de jongste uit een gezin met zes kinderen. Zijn broers en zus hadden geen interesse in het ouderlijk bedrijf en gingen wat anders doen. “Mijn ouders zagen aankomen dat er niemand overbleef. En dus werd ik aangewezen als opvolger. Niemand vroeg iets, ik moest gewoon. We zaten op een krappe plek, daar was niet veel mogelijk. Toen we met een ruilverkaveling konden verplaatsen en uitbreiden, ging ik ervoor. Al snel kwam ik erachter dat het ondernemerschap me aansprak, maar elke dag die 80 koeien melken niet. Ik stond ’s ochtends om vijf uur te huilen in de melkput, maar ik zei niemand iets. Als er een vertegenwoordiger kwam en die vroeg hoe het ging, dan zei ik ‘o, prima hoor.’ Maar het ging helemaal niet prima, ik werd meerdere keren depressief.”
Dit artikel is alleen voor abonnees
Al geabonneerd?
Lees onbeperkt Premium artikelen met een abonnement
Boer beter met onbeperkte toegang tot alle artikelen
Speel beter in op jouw markt met actuele prijzen
Vorm je eigen mening met opinies en analyses
Dat je stopt kan ik heel goed begrijpen Maar dat je zoon geen kans geeft vind ik onbegrijpelijk egoïstisch