Columns

Een oom eigende zich op de boerderij erg veel ruimte toe. Dat werd ruzie, die te voorkomen was geweest als vooraf doelen duidelijk gesteld waren.

Het is zo leuk als de lammetjes naar buiten gaan. Maar twee dagen later gaat het met Maxima niet goed.

Boeren, boerinnen ook trouwens, praten vaak in de wij-vorm. Zelfs als het een eenmansbedrijf is, hebben ze het over ‘wij’ als ze ‘ik’ bedoelen.

Sommige erfbetreders zie en spreek je enkele keren per jaar, anderen schuiven elke vier tot zes weken bij je aan, aan de keukentafel. Je bouwt een vertrouwensrelatie op met deze mensen, immers: zaken doen zonder vertrouwen is kansloos.

Er moeten nieuwe foto’s gemaakt worden voor bij deze column. Ik ben ongeschikt als fotomodel.

We zullen er aan wennen dat de grens tussen stad en platteland nog verder gaat vervagen. Deze twee werelden kruipen naar elkaar toe, vrijwel elke toekomstverkenning stelt dit vast.

Boeren waren vroeger een vanzelfsprekendheid. Nu zijn ze de kop van Jut. Onzekerheid over de toekomst is slopend.

De weken op de praktijkscholen vroeger waren intens. We leerden veel. Jammer dat ze weg zijn.

Verdriet, teleurstelling of vertwijfeling kunnen om aandacht vragen als geen van je kinderen het bedrijf wil voortzetten.

Boerderijhond Finn is overal bij, rent op topsnelheid rond en snapt alles. Ook wat de borstel betekent.