‘Zoon vertrok en liet zijn ouders gedesillusioneerd achter’

Zonder het in de gaten te hebben, zijn ze met hun boerderij in een nieuwe realiteit binnengestapt. Hun zoon zou het bedrijf overnemen, dat was duidelijk. Van jongs af aan liep en deed hij namelijk al mee. Ze hadden er in de loop van de jaren ook op voorgesorteerd: de groei en modernisatie van het ouderlijk bedrijf had plaatsgevonden. Ze dachten zelfs al na over een plek om te gaan wonen na de bedrijfsovername. Maar door een ongelukkige samenloop van omstandigheden bleef er van de goede voornemens niets meer over. Zoon vertrok, de ouders gedesillusioneerd achterlatend.

We gaan aan de slag met het verwerken van de emoties die bij deze situatie horen, maar we kijken vooral ook naar wat de opties voor deze ondernemers en hun bedrijf zijn. Ze vragen zich af: wat is ons perspectief als we nog doorboeren, en voor hoe lang dan? Kunnen we het werk efficiënter en makkelijker maken, en zo ja: hoe dan? Is doorboeren wel de beste keuze? Wat zijn de gevolgen voor ons als we nu al zouden stoppen met boeren? Of gooien we de bedrijfsvoering om: gaan we bijvoorbeeld inkrimpen, extensiveren, of toch biologisch?

Als je geconfronteerd wordt met een nieuwe werkelijkheid, een werkelijkheid die je niet leuk vindt en die haaks staat op je hoop en verwachtingen, moet je van goede huize komen om jezelf weer te richten op hoe je verder kunt. Bij tegenslag zijn veel mensen geneigd eerst in ongeloof te vervallen. Ze vragen zich af: hoe zijn we hier beland? Wat had ik anders moeten doen? Dit kan toch niet? Dan komt vaak de aanklacht of het onderhandelen: als ik nou eens dit, of had ik maar dat. Het vraagt tijd om je neer te leggen bij en een weg te vinden in een nieuwe, soms onverwachte werkelijkheid.