‘Ongemakkelijk: ongeschikt als fotomodel’

In mijn inbox zit een mail van Margreet, waarin ze aankondigt dat Boerderij een nieuw uiterlijk krijgt en dat er binnenkort een fotograaf langskomt om nieuwe foto’s te maken. Een paar weken later is het zover. Als ik na een aantal foto’s de eerste resultaten bekijk, zie ik een ongemakkelijke versie van mezelf de camera in staren. "Was je in je huidige column niet met kort haar op de foto?", vraagt de fotograaf geïnteresseerd. "Klopt", antwoord ik. Die foto beviel me eigenlijk wel, omdat bijna niemand me herkende.

“Ik heb veel foto’s nodig”, vertelt de fotograaf. Dus vervolgen we de sessie. "Kun je iets vriendelijker kijken? Nu iets serieuzer. Hoofd schuin, schouders omlaag. Een stapje naar voren, nee, stapje terug. Kun je je arm in je zij zetten? En kun je op tafel zitten, terwijl je recht in de camera kijkt?" Zo gaat het twee uur lang door. Gezellig, dat wel, maar ik realiseer me steeds weer: ik ben ongeschikt als fotomodel. "Dit duurt lang", denk ik telkens.