Columns

Je woont in een gemeente met duurzaamheidsambitie. Daar hoort natuurlijk een mooi zonnepark bij. Dan besluiten de gemeente en ontwikkelaar dat te gaan realiseren op een mooi blok landbouwgrond van zo’n 20 hectare aan de rand van het dorp waar je woont. Een gebied waar je regelmatig een wandelingetje maakt. Wat vind je daar dan als burger en columnschrijver van?

Al jaren maak ik met veel plezier de rubriek Opvolger. Wekelijks geven jongelui een inkijkje in hun leven en hun plannen voor de toekomst. Dat de overheid de teugels aantrekt, daar liggen de meesten niet wakker van.

De meeste gewassen zijn of raken aan het eind van de groeifase.

Alternatieve financiering wint terrein: intermediairs koppelen rijke particulieren en MKB, en de landbouw kan volgen. Minder rompslomp, meer keuzevrijheid.

Rabobank wil de bijdrage van de landbouw in échte waarde uitdrukken. Een goed principe, maar niet eenvoudig in praktijk te brengen.

Bewondering had ik altijd voor Greenpeace. De actievoerders gingen met open vizier in bootjes de strijd aan met de oliemaatschappijen. Ze zochten niet de gemakkelijke weg van Extinction Rebellion.

Komt er een nieuw fiscaal debacle aan, vergelijkbaar met de problemen rond box 3? Dat zou best kunnen, als we de geluiden vanuit de hoek van belastingadviseurs serieus nemen.

We hadden tijdens de bouw besloten om de warmtewisselaars naar de achterkant van de stal te verplaatsen.

Het niet verkrijgen van derogatie begint in de praktijk al aardig merkbaar te worden. Wat zeg ik: het loopt zo goed als vast.

Wat is er eigenlijk zo bijzonder aan het boerenleven? Die vraag krijg ik wel eens van mensen van buiten de sector. En eerlijk gezegd sta ik dan een beetje met de mond vol tanden, want hoe leg je dat uit?