‘Zonnepark in je eigen dorp, wie doet er mee?’

Je woont in een gemeente met duurzaamheidsambitie. Daar hoort natuurlijk een mooi zonnepark bij. Dan besluiten de gemeente en ontwikkelaar dat te gaan realiseren op een mooi blok landbouwgrond van zo’n 20 hectare aan de rand van het dorp waar je woont. Een gebied waar je regelmatig een wandelingetje maakt. Wat vind je daar dan als burger en columnschrijver van?

Vorige week organiseerden enthousiaste initiatiefnemers van het zonnepark een informatieavond. Een avond met allerlei posters over het plan. Een plan waarin 7,5 hectare naar de zonnepanelen met ‘natuur’ gaat in de vorm van schaduwplanten onder de panelen, 7,5 hectare voor landbouw en zonne-energie (35% panelen en daartussen stroken van 6,5 meter voor landbouw) en nog eens 5 hectare exclusief voor natuur en allerlei ecologische verbindingszones. Op het eerste gezicht best een sympathiek plan. Ook kan je er als burger via een coöperatie in participeren.

De gesprekken op de informatieavond gingen vervolgens alle kanten op. De één vond het een schande voor het landschappelijke karakter van het gebied, terwijl een ander blij is dat burgers nu eindelijk grip op hun eigen energie krijgen en de winsten niet naar de grote energiebedrijven gaan. Er waren ook natuurliefhebbers die niets zien in natuur onder zonnepanelen en boeren die geen heil zien in strokenteelt tussen panelen. Een echt ‘polderplan’ met als uitgangspunt ‘voor ieder wat wils’, maar of iedereen daar gelukkig van wordt?