Columns

Onlangs luisterde ik naar de podcastreeks van Foodlog. De sprekers in deze reeks kijken verschillend tegen dieren aan. Dat fascineert me, hoe krijg je deze werelden dichter bij elkaar.

Minister Wiersma blijft Kamerbrieven sturen over stikstof en mest. De bal ligt nu bij provincies: wat kan waar nog wél in de veehouderij?

Op veel boerenbedrijven is de balans tussen inspanning en ontspanning scheef.

De tegemoetkomingen voor faunaschade zijn explosief gestegen, blijkt uit cijfers van BIJ12. Er is een nieuwe aanpak nodig om landbouwschades te beteugelen en te zorgen voor meer soortendiversiteit.

De vergrijzing remt de landbouwsector af. Jonge boeren haken af door onzekerheid, terwijl oudere boeren besturen blijven domineren.

Eerder deze maand hield Elpha (Europese belangenbehartiger voor broederijen en exporteurs) de jaarlijkse Algemene Leden Vergadering in Santpoort.

Afgelopen weekend bezocht ik een expositie waar kunstenaars hun schilderijen, beelden en andere kunstvoorwerpen lieten zien aan het publiek. Dit is precies wat ik voor me zie, als ik aan kunst denk. Zelden leg ik de link met akkers, kassen of koeienstallen. Toch is de land- en tuinbouw op zichzelf een vorm van kunst.

Boeren kunnen het bloed van Johan Vollenbroek met zijn MOB wel drinken. Hij strijdt voor de natuur omdat die geen stem heeft. Maar voor de boer toont hij geen greintje gevoel voor diens omstandigheden. En daarmee het hele boerengezin. Een bloem is voor Vollenbroek belangrijker dan een boer.

Afrikaanse varkenspest rukt op richting Nederland. Wilde zwijnen vormen een groot risico. Behoud van het nulstandsbeleid is cruciaal, stelt de columnist.

De maatschappij schuift op naar uitersten. Polarisatie groeit, maar volgens de auteur is dialoog en empathie de enige weg vooruit.