Columns

“Ik houd m’n mond maar,” zegt hij. De frustratie is van zijn gezicht af te lezen. Hij had al jaren geleden zijn bedrijf willen overdragen aan een van de kinderen, maar het kwam er niet van. Deels doordat hij zelf nog zo graag boer is en deels doordat de samenwerking met de opvolger niet goed verloopt.

In een regionale krant uit 1965 valt mijn oog op een artikel over landbouwonderwijs. Het hoofd van de landbouwschool hield een vlammend betoog over de importantie van lager landbouwonderwijs. Leerlingen die weinig aanleg hadden voor de theorie, waren vaak wel goed in praktijkvakken.

Een collega zei dat hij de natuur haat. Ik haat de natuur niet, wel al die regels.

Wie werkt met vee, loopt risico. Zelf ben ik voor mijn gevoel eens bijna aan de dood ontsnapt.

Een tv-programma zocht jonge vrouwen die later boer willen worden. Dat was namelijk iets bijzonders, dachten ze.

De mestspetters zitten in mijn oren. In mijn hals, mijn T-shirt en spijkerbroek. Echt overal. Dus Luc vraagt zich hardop af of ik, de volgende keer, beter de lieslaarzen aan kan trekken. ‘Daar hebben ze een overall voor uitgevonden’, is mijn antwoord.

In een uitgave van Boerderij van 1977 kom ik een toekomstvoorspelling tegen over de landbouw. Hij was samengesteld op basis van wat accountants, banken en SEV’ers dachten. Voor wie het even niet meer paraat heeft: SEV stond voor sociaal-economische voorlichting.

De passie voor het bedrijf is soms zo groot dat de familie ervoor moet wijken. Maar de band is niet altijd weer te herstellen.

Een vonkje kan al genoeg zijn om je levenswerk in de as te leggen. Daar krijg je mentaal een flinke dreun van.