Columns

Kinderen treden vaak in de voetsporen van hun ouders. Mits die positief zijn over hun werk. Daar schort het bij boeren nogal eens aan.

We moeten goed op het milieu passen maar het huidige beleid leidt tot slechts een fractie minder opwarming.

Regelmatig vergeet iemand om een hekje dicht te doen. Het gevolg is dat er soms koeien bij de robot staan die daar niet horen.

Boeren weten vaak wel waarom een collega zelfmoord pleegde. De overheid natuurlijk. Maar zo simpel is het niet.

“Ik houd m’n mond maar,” zegt hij. De frustratie is van zijn gezicht af te lezen. Hij had al jaren geleden zijn bedrijf willen overdragen aan een van de kinderen, maar het kwam er niet van. Deels doordat hij zelf nog zo graag boer is en deels doordat de samenwerking met de opvolger niet goed verloopt.

In een regionale krant uit 1965 valt mijn oog op een artikel over landbouwonderwijs. Het hoofd van de landbouwschool hield een vlammend betoog over de importantie van lager landbouwonderwijs. Leerlingen die weinig aanleg hadden voor de theorie, waren vaak wel goed in praktijkvakken.

Een collega zei dat hij de natuur haat. Ik haat de natuur niet, wel al die regels.

Wie werkt met vee, loopt risico. Zelf ben ik voor mijn gevoel eens bijna aan de dood ontsnapt.

Een tv-programma zocht jonge vrouwen die later boer willen worden. Dat was namelijk iets bijzonders, dachten ze.

De mestspetters zitten in mijn oren. In mijn hals, mijn T-shirt en spijkerbroek. Echt overal. Dus Luc vraagt zich hardop af of ik, de volgende keer, beter de lieslaarzen aan kan trekken. ‘Daar hebben ze een overall voor uitgevonden’, is mijn antwoord.