‘Wordt de ethische grens in de kraamstal overschreden?’

Debat biggensterfte houdt de sector een spiegel voor, want waar ligt de grens wat betreft toomgrootte per zeug?Pakkender kan de kop niet: kraamstal én sterfhuis. NOS-actualiteitenprogramma Nieuwsuur ‘onthult’ cijfers over de biggensterfte. Jaarlijks sterven 5,3 miljoen biggen in de kraamstal. ‘Biggen bedoeld voor de slacht halen die slacht nooit’, meldt Nieuwsuur met gevoel voor drama. POV-voorzitter wijst naar consumentTegen zo’n berichtgeving is geen goed weerwoord mogelijk. En dat lukt ook niet. POV-voorzitter Linda Janssen struikelt in haar verweer over de kostprijs. Zij wijst de vinger richting consument. Als hij meer betaalt, is die ratrace in biggenproductie per zeug niet nodig. Zij heeft absoluut een punt, maar de vraag is of zij daarmee scoort. De discussie gaat veel dieper. Wordt hier niet een ethische grens overschreden?Harde cijfers over biggensterfteTerug naar de cijfers: in 2017 sterft 13,3% van de biggen in de kraamstal. En dat is veel meer dan de belofte uit 2008. De varkenshouderij zou de biggensterfte van 12,8% toen terugbrengen naar 10,5%. Nu ligt die maatschappelijke verontwaardiging niet direct in die 2 of 3%. Voor de burger is 4,2 miljoen dode biggen ook onbevattelijk veel. Het gaat wél over de ontwikkeling in cijfers. Nóg meer dode biggen. Neemt de sector de sterfte wel serieus? En die vraag is – of je hem leuk vindt, of niet – terecht. Fokkerijorganisaties en voerfabrieken koketteren met hun technische resultaten30 gespeende biggen per zeug per jaarAgrovision meldt over 2017 een gemiddelde van 30 gespeende biggen per zeug per jaar. Daar gaat het om: gespeende biggen per zeug. Dit aantal stijgt nog jaarlijks. Fokkerijorganisaties en voerfabrieken koketteren met hun technische resultaten. Zeugen werpen al tot 20 biggen per worp. Koplopers in de varkenshouderij koersen op 40 gespeende biggen. Kettingzeug, plofkip; discussie is niet nieuwDit is een knappe prestatie, maar hier zit tegelijkertijd ook de angel in de discussie over biggensterfte. Passeren wij niet de biologische grens? In een grotere toom zitten meer zwakke biggen. De zeug heeft niet genoeg spenen, en produceert eenvoudigweg ook te weinig melk. Neem je als varkenshouder de hoge uitval voor lief, zolang je maar meer biggen kunt afleveren? Tellen alleen de cijfers onder aan de streep? Hier krijgt de discussie ook een ethisch aspect. Een dergelijke discussie is niet nieuw in de landbouw. De legbatterij, het kistkalf en de kettingzeug, wij zijn het er allemaal over eens dat wij hier te ver doorschoten. Van recentere datum is de plofkip. Een afschuwelijke term van Wakker Dier, maar wel een die pijnlijk aangeeft dat vleeskuikens letterlijk doodgroeiden. Toomgrootte zal ook niet de laatste zijn. In de melkveehouderij stijgt de kalversterfte, inmiddels ook 13%. Waar ligt de grens in melkgift per koe?Prijs lijkt de simpelste oplossingDe simpelste oplossing lijkt altijd de prijs. Als de boer een eerlijke prijs voor zijn product krijgt, is de ratrace niet nodig. Helaas is dit vaak een utopie. Laat onverlet dat het af en toe goed is stil te staan bij waar je precies mee bezig bent. Als je het niet zelf doet, doen anderen het vóór jou. Met eisen, met regelgeving. Dat moment kun je beter voor zijn.