Boerenblog
250+ resultaten
Weergave:
Ik hou niet van kou. Het sneeuwlandschap vind ik prachtig om te zien, maar dan wel vanaf de warme kant van het raam.
Als we net een beetje bekomen zijn van het idee een wurgcontract met onze eigen geliefde dierenartsenpraktijk te zijn aangegaan, ligt er een volgend fronstrekkend schrijven op de deurmat.
’Wat een regeltjes”, verzucht Hanna als wij ons verdiepen in de bedrijfsopvolging. Het lijkt zo simpel. Eén zoon en een goed eigen vermogen. Maar dan komt de belasting.
Een traan rolt uit zijn ooghoek. Verdriet om zijn moeder? Nee, dieren kunnen niet huilen. Toch? Het zal wel komen doordat ik zo dicht op zijn snoetje lig te blazen. Om bemoedigende woorden in zijn oortjes te spreken. En het oude babyflesje, dat Michel me nu aangeeft, in zijn bekje te stoppen.
Een goede excursie ondersteunt op een zinvolle manier de lessen. Naast mijn werk als veehouder ben ik een dag in de week werkzaam bij het onderwijsinstituut AOC Friesland. Daar maak ik deel uit van het team veehouderij.
Hans mag zijn handjes dichtknijpen dat wij boer zijn. Anders had hij zijn plan om terug te komen kunnen vergeten.
Bijna 60 jaar geleden werd ons dorp gebouwd. Het werd ingericht met de toen geldende inzichten. De verzuiling was heilig. Zo kreeg Rutten 3 kerken en 3 scholen. Er waren 3 vrouwenverenigingen en 3 landbouworganisaties.
’Wij moeten zo weinig mogelijk belasting betalen bij de overdracht van het bedrijf door onze zoon”, zegt Hanna. ”Het zou te gek zijn dat de belastingdienst ons nu uitkleedt.”
