Commentaar

5 reacties

‘Geen verdienmodel voor subsidieslurper grasraffinage’

Grasraffinage is al 15 jaar ‘veelbelovend’.

Grasraffinage is al ruim 20 jaar in beeld als optie om gras tot meer waarde te brengen dan door het via de koe om te zetten in melk en vlees. Net voor de eeuwwisseling liet Avebe al onderzoek uitvoeren vanwege de kansen om zijn bijna negen maanden per jaar werkloze fabrieken beter te laten renderen. Er rolde een patent uit, maar Avebe durfde de investeringen niet aan.

Daarna namen Grassa en HarvestaGG het stokje over. HarvestaGG meldde 1.500 hectare onder contract te willen nemen om gras te telen voor raffinage. Het streek fors subsidie op, sloot een pact met veel partijen maar de site vermeldt geen nieuws meer na 8 maart 2015.

Zonder subsidiegelden geen verdienmodel voor grasraffinage

Subsidies zijn in de grasraffinagewereld de drijfveer. Grassa heeft nu een proefmachine gebouwd en, verhip, weer een gesubsidieerd project. 4 Ton EU-geld via de drie Noordelijke provincies en €2 miljoen uit een fonds vooral gevuld door EU, provincie Limburg en LLTB.

Als je wat verder surft in het wereldje rond Grassa, overheersen subsidiegevers, uurtje-factuurtjemensen en organisaties vol managers zonder concrete productie. De projecten grossieren in termen als ‘potentie om belangrijke problemen van de veehouderij aan te pakken’, ‘het mestoverschot’, ‘de omstreden import van veevoer’ en, een lekker vage, ‘efficiënter en beter ketenbeheer van de voedingsstromen’. De laatste jaren komen daar biobased economy en kringlooplandbouw bij. Vaagheid troef, subsidie te over.

Nee, grasraffinage is nou niet bepaald iets waar ik mijn geld in wil investeren

Grasraffinage ontbeert een verdienmodel. Het vaststellen daarvan is zelfs een van de doelen van het nieuwste project. Als je dat na tien jaar nog niet hebt, belooft dat weinig goeds. Net zoals het continu wijzigen van de doelstelling van grasraffinage. Het gaat van grootschalig naar kleinschalig, van gras opwaarderen naar gras raffineren en van alle gras verwerken of juist een deel ervan.

Het vergaat grasraffinage net als mestverwerking

Sinds eind 2018 doemen naast het graseiwit ook de sappen op als potentieel winstgevend: vloeibaar voer, geschikt voor varkens. Leuk als je naast een varkensboer zit, maar met productie van 4.000 ton per jaar in kleine vrachten is het krijgen van structurele afzet een utopie. Om nog te zwijgen over de hoge transportkosten en de onzekere afzet van de hoofdstroom. Zie hier, exact hetzelfde als bij grootschalige verwerking van drijfmest. Daar praten we al sinds 1985 over – zegt de term Promest u nog iets? – en ook die komt nog steeds niet van de grond. Terwijl daar het verdienmodel voor het oprapen ligt.

Nee, grasraffinage is nou niet bepaald iets waar ik mijn geld in wil investeren. Daarvoor is de aanloop te lang en het aandeel subsidieslurpers en uurtje-factuurtjemensen mij te groot.

Laatste reacties

  • Nou Robert bode dat zei ik al weer meer co2 de lucht in ect

  • john***

    als daar de grassappen geconserveerd kunnen worden en later als aanvullend voer aan de koeien verstrekt kan worden in tijden dat het eiwit niveau laag is heeft het wel degelijk waarde maar nog wel een lange weg te gaan.

  • kleine boer

    John kuil je toch een jong sneetje in of in balen Kun je voeren wanneer het je past...

  • Johnny Hogenkamp

    Is het met elke gesubsidieerde activiteit niet zo dat deze zonder subsidie niet rendeert? Mestvergisting, zonnepanelen, vogeltjesland, bergboeren. Het doel moet door de subsidieverstrekker ondersteund worden en daar zit de crux. Puur graseiwit kan ik wel kwijt worden aan de varkens, tot die tijd nog maar gewoon sojaschroot en eiwit bijproducten (deels ook gesubsidieerd geproduceerd).

  • husky

    En wat te denken van de subsidie verslindende biomassa verbranden.

Laad alle reacties (1)

Of registreer je om te kunnen reageren.