Redactieblog

5 reacties

‘Natuur en landbouw scheiden of integreren?’

Vorige week hebben Hanna en ik een interessant bedrijfsbezoek gedaan. Niet met een excursie, maar met vrienden.

Die vinden dat ik te veel op de toer van grote eenzijdige bedrijven zit. Een goede kennis van hun heeft een natuurinclusief bedrijf. Ze stelden ons voor daar eens te gaan kijken.

Zo gezegd zo gedaan. Het werd een geslaagde boerenvisite. Niet alleen omdat het gezellige mensen waren, maar vooral ook omdat het bedrijf me erg meeviel.

Hanna en ik waren er met een zeker vooroordeel heen gegaan. We verwachtten een wat oudere boer, bezig met afbouwen en die daarom een deel van het land gebruikt voor natuurdoeleinden. Om zo rustig de AOW te halen.

We verwachtten een wat oudere boer, bezig met afbouwen

Niets daarvan. We kwamen bij mensen van onze leeftijd, jonger zelfs, want zij zaten nog aan de goede kant van de vijftig. Ze verwelkomden ons op het erf van een moderne grote boerderij, met een nieuwe stal en een fraai huis ervoor. Er kwam een trekker aanrijden, een jonge vent stapte uit en stelde zich voor als de zoon en opvolger. Hij woont voorlopig in het dorp omdat zijn vriendin een goede baan heeft die ze niet wil opgeven.

We vielen van de ene verbazing in de andere

Na de koffie bekeken we het bedrijf. We vielen van de ene verbazing in de andere. Het bedrijf was ruim 120 hectare groot en was voor meer dan de helft Agrarische natuur. Er waren 150 koeien en de fosfaatplannen deden hun geen centje pijn. Ze hadden een prima melkopbrengst van even minder dan 10.000 kilo. Een robot molk de koeien, die in de wei liepen. Of bij regen naar binnen konden. Want dat deden ze. Terwijl bij ons de koeien bij regen zich verdringen voor de stal tot wij ze binnenlaten, konden deze gewoon in- en uitlopen. Sommigen lieten zich melken door de robot, anderen (nog) niet. Het waren mooie glanzende koeien, die supergezond leken.

“Waarom kies je voor natuurinclusief en niet voor de volle 100 procent rationeel grasland?”, vroeg ik hem. Ook de grond voor natuur leek me van prima kwaliteit.

Hij was duidelijk: “Ik vind dat we te ver zijn doorgeschoten op de weg van rationalisatie. De biodiversiteit van de grond is bijna verdwenen. Weidevogels worden zeldzaam. Daardoor verliezen we de gunfactor van de consument. Ik vrees dat er in de toekomst wettelijke maatregelen komen, die ons gaan sturen. Ik stuurt liever zelf.”

‘Ik vrees dat er wettelijke maatregelen komen. Ik stuur liever zelf’

De natuurgronden, met het zwaarste pakket, zijn voor hem een welkome aanvulling. Niet alleen voor het geld dat het opbrengt, maar ook voor het plezier in het boeren. Hij geniet van de vogels en de diversiteit van wat groeit en bloeit.

“Je moet echter wel fikse oppervlaktes natuur hebben”, is hij van mening. ”Kleine perceeltjes en walkanten lossen niks op. De helft van je bedrijf natuur vind ik een goed uitgangspunt. Je bent dan van belang voor de natuur en je hebt een voldoende groot bedrijf om te runnen. Daarom wil onze zoon ook beslist boer worden. Maar dan wel op een bedrijf als het onze.”

In de auto terug naar huis zeggen Hanna en ik niet zoveel. Ons rotsvast vertrouwen in grote bedrijven en een duidelijke scheiding tussen natuur en landbouw wankelt een beetje. We moeten er maar eens met Hans over praten.

Laatste reacties

  • j.verstraten1

    En is het hier nu gescheiden of geïntegreerd? Ik wil naast mijn 50 ha intensief ook best 70 ha grond van bbl of zo pachten om natuurinclusief te zijn.

  • Jaap39

    is dat dan natuur? verschralen, verrommelen, geen vogels meer, hoger waterpeil,

    wel blijven nadenken mensen, we wonen in een land met duur land met prachtige voedselmogelijkheden.

  • Attie

    Vergaderboer kan maar het beste eerst wat pakken beheers voer kopen. Kan Hans er vast aan wennen!

  • Rip

    Natuur en landbouw moet je gescheiden houden . Mooie grote bedrijven VOO ondernemender boeren en natuurbedrijven voor de meer filosofisch ingestelde boer. Natuur en rationele landbouw passen niet bij elkaar. Meer ruimte zonder regels voor de grote boer en subsidie voor de natuurbedrijven ,die kleiner zullen zijn.

  • Mbmb

    Ik zou het hele verhaal wel eens willen zien/horen. De natuurgrond die ik ken is een ramp om te bewerken, de natuurorganisaties die het verpachten melken die boer helemaal uit met vergaande beperkingen maar wél met een forse liberale pachtprijs waarbij ze ook nog even de betaalrechten claimen. Er zijn steeds nieuwe beperkingen in inbrengen van de grond voor de verschillende regelingen, en het is altijd maar weer de vraag of de beheersvergoedingen ook volgend jaar blijven. Tenslotte: heel veel grond nodig voor een bepaald aantal koeien. Die grond ís er eenvoudigweg niet en dat is de troefkaart ; als we zo moeten boeren blijven er maar een paar over. Zie ook het GL beleid.

Laad alle reacties (1)

Of registreer je om te kunnen reageren.