Redactieblog

1 reactie

‘We zijn op ons best in een bijna-ramp’

In lastige situaties zijn we met z’n allen snel in staat om beslissingen te nemen. Ook qua waterbeheer.

Deze kop lijkt misschien vreemd, maar in een bijna- rampsituatie zijn we met z’n allen snel in staat beslissingen te nemen om erger te voorkomen. Kijk maar naar de fosfaatregelgeving of besmettelijke veeziektes. Maar het geldt ook voor wateroverlast of- tekort.

Vorig jaar september was er heftige regen in Noord-Friesland. Door adequaat ingrijpen, konden we erger voorkomen. Een van de oorzaken, onvoldoende maatgevende afvoer in sloten, kun je dan stante pede oplossen. Zolang het water maar weg kon, was men tot veel bereid. Een paar maanden later was die bereidheid om – samen met meerdere opgaves – sloten te verbreden al weer weggezakt.

Tijdens de droogte zagen we qua proces bijna een herhaling. In onze deelsystemen en in een aantal polders zit een fijnmazige watergangenstructuur waardoor wateraanvoer lastig is. Net als bij waterafvoer zou nu ook bij wateraanvoer een ruimere maatgeving minder problemen veroorzaken.

Door klimaatverandering – meer en ergere natheid of aanhoudende droogte – is bereidheid om deze problemen op te lossen een noodzaak. De combinatie met waterkwaliteitsmaatregelen zoals waterzuiverende oevers ligt dan ook voor de hand. Daar maak je de klimaatbestendigheid van je systeem een stuk beter mee.

Boer en natuur zijn ermee gediend. Waterschappen hebben altijd gewerkt aan veiligheid en kwaliteit van het water. Vaak betekende dat strijd met het water. Er is veel bereikt. Nu zetten we sterk in op een weerbare inrichting.

Natuurlijk blijven we ons best doen voor een goede afvoer, maar de consequenties van klimaatverandering kunnen we daarmee alleen niet oplossen. Bij heftige wateroverlast wordt steeds meer gewerkt aan opslag en het vasthouden van water op plekken waar het vooral valt. In de laagste gebieden moeten we misschien ook wel wateroverlast accepteren om op andere plaatsen erger te voorkomen.

Ook uit zorg voor benutting; door opwarming van de aarde verdwijnt er zoet water. Als we regenwater beter vasthouden, in de grond of in bassins opslaan, kunnen de planten en dieren daar langer gebruik van maken. Op Terschelling en bij de Friese kust zijn we daarmee bezig.

Eén reactie

  • melkveehouder .

    Beste Jan. Ik proef in je blog duidelijk de boodschap van een lid van het dagelijks bestuur van het waterschap. Jammer genoeg mis ik in het verhaal de boerenbelangenbehartiger die aangeeft dat het accepteren van wateroverlast in de laagste gebieden echter niet kan zonder volledige schadeloosstelling voor de grondeigenaar en grondgebruiker die het treft.

    Volledige schadeloosstelling, en geen schadeloosstelling middels de nadeelcompensatieverordening welke door de waterschappen zélf is opgesteld. De nadeelcompensatie van het waterschap is niet meer dan het welbekende doekje voor het bloeden! Vandaar mijn opmerking Jan.

Of registreer je om te kunnen reageren.