Rundveehouderij

Achtergrond 23761 x bekeken 16 reacties

Boerin Monique blijft zich bewijzen

Na het overlijden van haar man zette Monique Nijland het melkveebedrijf alleen voort. Ze redt het prima, maar ervaart dat collegaboeren haar niet altijd voor vol aanzien.

Al jong wist ze dat ze boerin wilde worden, ook al hadden haar ouders geen boerderij. Bij een vriendin hadden ze echter melkvee. Haar vriendin molk regelmatig en al snel stond Monique bij haar in de melkput. Dat ze na de middelbare school naar de mas wilde, was dan ook volstrekt helder. Zo makkelijk ging het echter niet. “Als meisje werd ik eerst gescreend, moest op gesprek komen en uitleggen wat ik kon en wat ik met de opleiding wilde. Vervolgens moest ik zes weken stage lopen. De jongens hoefden dat allemaal niet. Monique ging er niet tegenin. “Ik dacht dat het zo hoorde. En los daarvan, ik wilde ontzettend graag.”

Bewijzen

Uiteindelijk werd ze toegelaten, maar ook tijdens haar studie, moest ze zich keer op keer bewijzen. Stageboeren krabden zich achter de oren als er een meisje op het erf stond. Dat scenario herhaalde zich toen ze haar diploma op zak had en werk vond, onder meer bij de bedrijfsverzorging. “Steeds keken boeren vreemd op. Ze zeiden: een meisje? Nou, laten we het maar eens proberen dan.” Uiteindelijk kwam het altijd goed en nooit is ze ergens geweigerd vanwege haar vrouw-zijn. “Maar ik moest me wel altijd eerst bewijzen.”

Herbert

Toen ze werk vond bij een loonbedrijf, leerde ze boerenzoon Herbert kennen. Het klikte en om een lang verhaal kort te maken: ze trouwden en gingen op zijn ouderlijk bedrijf wonen. Daar kon Monique haar hart ophalen aan het boerenwerk. Maar ook toen merkte ze weer hoe mannen tegen haar aankeken. “Het gebeurde regelmatig dat een verkoper aan de deur kwam en mij vroeg of de baas er ook was.” Ze haalde haar schouders erover op, wilde het ook niet enorm groot maken. “Voor Herbert was ik wel zijn gelijke.”

Verhuizing

Stadsuitbreiding maakte dat ze moesten verplaatsen. Het werd de huidige plek. Ze zaten vol groeiplannen, het liep echter allemaal anders. Vlak na de verhuizing kreeg Herbert een epileptische aanval. Die werd veroorzaakt door een hersentumor. Wat volgde was een traject van chemokuren en bestraling. Terwijl Herbert in het ziekenhuis lag, bestierde Monique de boerderij en hield tegelijk het gezin draaiende.

Opnieuw ziek

De behandelingen sloegen aan en vier jaar lang bleef Herbert vrij van klachten. Toen kwam de tumor terug. Weer volgden chemokuren en bestralingen. Helaas hielpen ze niet. Toen duidelijk werd dat genezing niet meer mogelijk was, kwam hij naar huis waar Monique de verzorging op zich nam.

Herbert overleed op 5 september 2009 en vanaf toen stond Monique er alleen voor. “Niet helemaal alleen natuurlijk, er was veel hulp. Vooral uit de 
noaberschop. Ik deed en doe nooit vergeefs een beroep op mijn buren. De eindverantwoordelijkheid ligt wel bij mij.” Het bedrijf opgeven, daarvan was geen moment sprake.

“Van mijn man hoefde ik het niet voort te zetten, maar ik wilde het zelf. Het was niet alleen zíjn passie, ook de mijne.”

Hulp bleek nodig

Het begin was zwaar. “Ik moest keuzes maken: wat kon ik zelf en waarvoor moest ik hulp inschakelen?” Ze kwam erop uit dat ze zelf de ochtenden bleef melken. Voor de avonden kwam er vier keer in de week een melker. Het landwerk en het voeren van de koeien besteedde ze uit aan de loonwerker. “Werk uit handen geven, vond ik erg moeilijk. We hadden alles altijd samen gedaan. Maar ik moest wel. Ik realiseerde me dat ik het niet alleen kon. Ik ben immers ook moeder.”

Emancipatie nodig

Dat mannen haar nog altijd niet serieus nemen, merkte ze toen ze op een avond een kalf niet van de koe kreeg. Toen de veearts kwam, destijds nog onbekend, gaf hij een mannelijke hulp een hand en haar niet. “Ik weet het nog goed. Het deed pijn, ik was zo overrompeld dat ik er niet eens iets van zei.”

Pas nog, tijdens een open dag waar ze heen ging, merkte Monique weer dat mannen samen een gesloten bolwerk vormen. “Je krijgt bijna geen kans om inhoudelijk een gesprek met een collegaboer te voeren. Hieruit blijkt weer dat vrouwen in de agrarische sector nog steeds een achtergestelde positie hebben. De emancipatie moet nog flink wat stappen maken. Ik bewijs nu toch al zes jaar dat ik prima in staat ben om als vrouw ons melkveebedrijf te leiden.

"Ik zou willen zeggen: mannen, neem vrouwen in de agrarische sector serieus!”

Laatste reacties

  • Case1056

    In de Oostblok landen, zoals we ze toen noemden, is een vrouw op de boerderij heel normaal. En zo moet het hier ook. Een boerderij runnen is vakkennis en geen spierballen meer met de huidige mechanisatie mogelijkheden. Vroeger ging je nog maaien met de zeis en schudden met de vork, en inschuren was met de vork los opladen voor in de hooiberg, dat noemen we nu romantiek, maar daar krijg ik een zere rug van. Haha.

  • peter1960

    gewoon kortzichtig van je collega,s
    heb zelf i.v.m arbeidsongeschiktheid langere tijd gebruik gemaakt van de bedrijfsverzorging het was een jonge vrouw van 25 en heb daar nooit negatief tegen over gestaan zij kende het vak en wist van aanpakken en ze wist heel goed wat er gebeuren moest zij hield een half jaar het bedrijf draaiende zodat ik kon herstellen ik zou zeggen collega boeren we leven in 2015

  • agro1

    knap van haar maar waar een wil is is een weg en als je vervolgens goede mensen hebt die je bij staan kom je er wel

  • mtseshuis

    Petje af, menig mannelijke collega zou het haar niet nadoen. Ik zou het niet accepteren als ze mij niet voor vol aan zagen wanneer ik de boerin in kwestie was... Dombo's, die mannen die er rondlopen her en der...

  • koster

    als ze hier naar de baas vragen en het lijkt mij een kwal, dan verwijst ik ze altijd met heel veel graagte door aan mijn man :)
    Zo niet, dan vraag ik waar het over gaat en er wordt altijd normaal gedaan.
    Ik zie wel regioverschillen. Mannen uit bepaalde windstreken kunnen zich wel horkerig gedragen tov vrouwen. Gelukkig zijn dit wel uitzonderingen.
    Die veearts gedroeg zich gewoon lomp. De helft van de mensen een hand geven. Maar ik neem aan dat hij die fout maar 1 keer gemaakt heeft.

  • Han Pelgrum

    Helaas door de omstandigheden een prachtig verhaal geworden.

  • @meelmuisje

    Dit naamgenootje schrijft: RESPECT!!!! Hier in de Oeral van Duitsland kunnen ze er ook wat van. Ze lopen hier minstens 50 jaar achter en laten vaak duidelijk merken dat een vrouw niet meetelt.

  • W.Oppersma

    Dit is zo knap van Monique, om gekeerd ken ik het zelfde verhaal, mijn vriendin is overleden aan de zelfde kwaal, mensen die niet met respect kunnen handelen hebben zelf nog niets ervaren. Daarom zullen ze nooit begrijpen hoe je een ander pijn doet!

  • oomen.bolberg

    nu 65 en boerin af omdat de kinderen niet over wilden nemen., kom ik tot de conclusie dat we de strijd die wij in de 80er en 90er jaren hebben gevoerd om gelijkwaardigheid tussen boer en boerin te bereiken nog niet overal is doorgedrongen.
    Ik wens Monique het allerbeste toe. Chapeau meid en ga gewoon lekker door zo.

  • Schoenmakers

    boeren zijn net mensen, ze lopen elkaar als een kip zonder kop achterna, heb al vaak meegemaakt dat ik het iets anders deed als de voorlichters predikten, een jaar of 10 later doen ze allemaal waar je toen als gek voor werd versleten, met maar een verschil, nu deed de voorlichter dit af als heel slim, een grote gelijkenis wat er bij deze vrouw gebeurd

  • horstink

    O zo herkenbaar Monique.. vraagt een of andere verkoper naar 'de baas'. Zegt mijn dochtertje: "dat ben jij toch mama, want papa woont hier niet meer". Na zijn excuses gemaakt te hebben wist ie niet hoe snel hij zich uit de voeten moest maken....

  • pluimveehoudster

    zo herkenbaar dit, ook nu nog terwijl ik al 20 jaar het bedrijf run, wordt er nog steeds naar de baas gevraagd, en valt er vaak een ongemakkelijke stilte als blijkt dat dat een vrouw. Ook bij vergaderingen merk ik dat als je alleen komt nogal eens vreemd wordt aangekeken. Knap zoals je je staande houdt niet alleen met je bedrijf maar ook privé

  • Jan-Zonderland

    Dat er destijds een beetje vreemd gekeken werd naar een meisje als stageloper is niet zo heel vreemd. We praten hier wel over 30 jaar geleden. Dat was toendertijd nog uitzonderlijk. Maar uiteindelijk heeft men je toch geaccepteerd Monique en klaarblijkelijk heb je jezelf toen waar gemaakt dus ik zie het probleem niet zo. Als ik nu een medewerker nodig zou hebben op mijn bedrijf en er reageert een vrouw op mijn advertentie dan heb ik ook zoiets van: oh ?? Geen vooroordeel of zo maar het wijkt nog steeds af van wat "gebruikelijk" is in onze nog steeds wel redelijk typische mannenwereld. Maar daar hoef je verder niet moeilijk over te doen of jezelf over te beklagen. Gewoon jezelf waar maken en scepcis verdwijnt als sneeuw voor de zon. Dat jij het bedrijf na het verlies van je man voortgezet hebt verdient veel respect en ik kan me amper voorstellen dat jij nog steeds niet als volwaardig wordt beschouwd in de hele sector. Dat ligt niet aan jou maar aan de anderen. Veel succes met je verdere loopbaan als BOER(in)

  • Piet Piraat

    Wij hebben het regelmatig mee gemaakt een "meid" van de bedrijfsverzorging of een stagaire. Geen probleem. Sterker nog. Ze zijn netjes in het werk, en lopen er minder vaak de kantjes af.

  • Hodalen

    Serieus!? Pluimveehoudster, Horstink en anderen? Hier valt me echt de bek van open.
    In het hoge noorden is het op de agrarische opleidingen wel meer dan de helft man, maar nooit helemaal. Verschil tussen vrouwelijke en mannelijke boeren,daar heb ik weinig van gemerkt. Ik moest zelf alleen maar opboksen tegen het feit dat ik jong en buitenlands was, als ik de boer op ga. Dat jong is inmiddels wel wat minder :-) en buitenlands valt ook wel mee, want meestal hoor ik vrij snel 'goh, je spreekt eigenlijk best goed Noors'
    Ik vind de houding die beschreven wordt, écht een beperking in de sector. Men schakelt de helft uit. Dat doe je toch ook niet met je hersens!

  • bartoudelut

    Lieve Monique
    Wij hebben het nog geregeld over je, mijn zoon Bart en ik. Je was duidelijk de favoriet van alle bedrijfsverzorgers die bij ons geweest zijn.. Knap hoe je je hebt geweerd. Je bent niet alleen een hele leuke meid, maar ook op en top vakmens (-vrouw) wij zijn er trots op dat je een rol in ons leven hebt gespeeld. Succes Rosemarie en Bart

Laad alle reacties (12)

Of registreer je om te kunnen reageren.