‘Weidegang met hindernissen’

Een ondergrondse hoogspanningskabel gooit roet in het eten.Wij melken met een DeLaval melkrobot. Ons eerste plan was om na het melken de koeien niet richting het voerpad te laten gaan, maar via de separatiepoort naar buiten te dirigeren.Maar eenmaal buiten, hoe dan? De koeien hebben nog nooit zonlicht in de ogen gehad. Kunnen ze de helling van het nieuwe pad wel aan? En wanneer halen we ze weer op uit het weilandje?Een vriend adviseerde om toch vooral een soort van rijbak te maken, direct bij de uitgang van de stal. Een met planken afgezette binnenplaats, om de koeien te laten wennen aan het buiten zijn en aan stroomdraad. Zijn de koeien eenmaal gewend aan de ruimte van buiten, dan zetten we het hek open richting het weiland.
De meetdienst in actie.
Foto's: Eleonie PijlDe meetdienst in actie.De tijd dringtAllemaal goede plannen, maar ondertussen denderde de zomer voort met al zijn werkzaamheden. De tijd begon dus al te dringen. De enige die naar buiten waren geweest, waren 5 kleinere kalveren. De koeien hadden alleen maar door de open ramen het zomerweer kunnen bekijken.We besloten om eerst de palen voor de 'ranch' te maken. Stevige boomstammen die we de grond in zouden graven, om daaraan de planken te bevestigen. Even een graafmelding gedaan richting de elektriciteitsmaatschappij dat we circa 1,5 meter gaan graven. Op ons erf staat een elektriciteitshuisje, vandaar de extra voorzorgsmaatregel.
De kalveren buiten.Hoogspanningskabel in de wegMaar zie daar, een kink in de kabel. Ho, stop! Niet graven! Onder jullie geplande ranch ligt een hoogspanningskabel van 22 duizend volt. Hoe diep die ligt, en waar precies, dat weten we eigenlijk niet.Weer wachten, nu op de uitmeters die met markeerspray op het zand aangeven waar de leiding ongeveer ligt, maar geen garanties willen doen of het nu op 2 of op 3 meter ligt. Als we met de hand graven, zal het wel goed gaan, want dan zie je de kabel liggen. Maar handig is anders, in deze ondergrond met stenen en gruis. Hoe gaan we dat nu weer doen?