‘Steeds meer consumenten kiezen voor kwaliteitsvlees’

Duitsland importeert veel Nederlands kalfsvlees. Bahlmann Kalbfleisch is de grootste Duitse kalfsvleesproducent. Een interview met de directeur.Duitsland is 1 van de 3 grote afnemers van Nederlands kalfsvlees en de leverancier van nuchtere kalveren voor de Nederlandse kalverhouders. Toch heeft Duitsland ook een eigen vleeskalversector, maar met 330.000 slachtingen per jaar is de zelfvoorzieningsgraad maar 50%. Bahlmann Kalbfleish is met 140.000 kalverslachtingen de grootste Duitse kalfsvleesproducent. _{Lees verder onder de foto.} Jens Bahlmann, directeur Bahlmann Kalbfleish in Lindern (D.) slacht jaarlijks 140.000 vleeskalveren en heeft 30.000 kalverplaatsen in eigendom. Bedrijfsomzet €220 miljoen. In de voerfabriek wordt 55.000 ton ruwvoerbrok geproduceerd. - Foto: Hans BanusDuitsland importeert veel kalfsvlees, waarom is de sector nooit groter geworden dan deze nu is?Jens Bahlmann: “Onze kalfsvleesproductie is geconcentreerd in het noorden van Noordrijn-Westfalen en in Cloppenburg en telt zo’n 300 bedrijven. We hebben geprobeerd uit te breiden naar Ost-Friesland, omdat daar veel melkveebedrijven zitten maar dat is eigenlijk nooit gelukt. Ook na de val van de Muur hebben we Oost-Duitsland wel degelijk onderzocht als mogelijkheid. Er was op zich geen noodzaak voor om uit te breiden en het grootste probleem was dat daar een hele keten van voer, kalverhouders en een slachterij op gezet moest worden. Kennis was en is er in het Oosten niet en ook het personeelsvraagstuk was lastig.”Lange transporten van slachtrijpe kalveren zien we liever nietNu worden veel van die kalveren naar Nederland geëxporteerd, waren kalverhouderijen niet mogelijk daar?“Misschien wel maar lange transporten van slachtrijpe kalveren zien we liever niet. Dat komt de kwaliteit uiteindelijk niet ten goede. Nu wil niemand het meer proberen. Er is nog altijd een wantrouwen onder de plaatselijke bevolking ten opzichte van West-Duitsers en er zijn vrijwel geen nieuwe bedrijven meer te ontwikkelen door onder andere milieu-eisen.”Waarin verschilt de Duitse sector met de Nederlandse?“Wij kennen de integratiestructuur niet zoals in Nederland. Vrijwel alle kalverstallen zijn in eigendom van bedrijven, zoals dat van ons en worden geleid door een bedrijfsleider. Ook de omvang van de bedrijven ligt redelijk vast, er staan maximaal 1.000 kalveren op een bedrijf. Er zijn bij Westfleisch en Van Dam wel wat vrije mesters maar de meeste bedrijven zijn dus in eigendom van een keten.”Er zijn rosékalveren in Duitsland, maar hoe verhouden die zich in de markt tot het blankkalfsvlees?“70% van de kalveren zijn blank en daarvan is maar een klein deel voor heel licht kalfsvlees. Rosévlees belandt vooral in restaurants, daar maakt de kleur niet uit. De beste restaurants eisen echter wel heel blank vlees maar dat is maar een heel klein percentage.”Door de Nederlandse vleeshandel wordt altijd aangegeven dat de Duitse consument per se 4 x D (geboren, gehouden, geslacht, verwerkt) op het etiket wenst. In hoeverre klopt dit?“Dat was wel zo, maar tegenwoordig maakt het steeds minder uit. Toch liggen de Duitse prijzen gemiddeld nog altijd 20 cent per kilo boven de Nederlandse, puur vanwege de herkomst.”Mensen hebben de meest luxe barbecue staan en vervolgens leggen ze er goedkope lapjes vlees opWat verwacht u van de consumptie van kalfsvlees de komende 5 tot 10 jaar?“Het verbruik van kalfsvlees nam de afgelopen jaren licht toe. Daar speelt de verpakking van het vlees een rol in. Tot voor kort werd vlees in de supermarkt vooral uit de desk verkocht. Een gasverpakking van vers vlees heeft maar een beperkte houdbaarheid. Terwijl kalfsvlees moet rijpen. Nu zijn we over op vacuümverpakking waarin het vlees wel rijpt. Dat stuwt de afzet.Onder consumenten zullen thema’s als vegetarisch en veganistisch toenemen maar ik verwacht dat het toch klein blijft. Er zal op den duur zeker wat minder vlees gegeten gaan worden maar ik zie ook dat een groeiend deel van de consument daarbij kiest voor meer kwaliteit.Zelf zetten we actief in op kalfsvlees als grillproduct. Steeds meer mensen hebben de meest luxe barbecue staan en vervolgens leggen ze er van die goedkope lapjes vlees op. Daar is nog een wereld te winnen.”