Rechtsgeleerden betwijfelen ruiming furazolidon-kalveren

De vernietiging van duizenden vleeskalveren in 2014, om de vondst van een afbraakproduct van furazolidon in enkele dieren, is gebeurd op juridisch dubieuze gronden.Dit stellen 2 medewerkers van Universiteit Leiden in juristenblad AB Rechtspraak Bestuursrecht (AB2018/105).De Flevolandse eigenaar van de dieren moest kiezen: of alle dieren laten testen op furazolidon voor eigen rekening (voor hem onbetaalbaar), of alle dieren laten doden. Het eerste was geen optie, dus werd het het laatste. De veehouder vocht vernietiging aan bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb), maar dit stelde hem in het ongelijk. Veehouder had meer opties moeten krijgenDe Leidse onderzoekers hebben dit besluit ontleed en constateren dat het CBb op 4 punten een aanvechtbaar oordeel heeft geveld. Ten eerste mocht de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) de rekening voor het bemonsteren niet bij de veehouder neerleggen, omdat de EU-richtlijn waarop de dienst zich baseerde niet volledig in Nederland was doorgevoerd. Dan geldt dat nationale overheden (ministerie van LNV/NVWA) zich niet voor rekening van een particulier kunnen beroepen op een richtlijnbepaling. Bestuursorganen mogen handhaving dan ook niet baseren op deze bepalingen. Dit heet het verbod op omgekeerde rechtstreekse werking van Unierecht. De veehouder had meer opties moeten hebben, stellen de rechtsgeleerden. Ook staat volgens de onderzoekers niet vast dat onbewust gebruik van een verboden stof ‘illegale toedoening’ mag heten. De verschillende vertalingen van de betreffende EU-richtlijn geven geen duidelijkheid. In 2015 kwam een lagere Italiaanse bestuursrechter tot precies het tegenovergestelde oordeel als het CBb. Ruiming van de kalveren vanwege ‘gevaar voor de volksgezondheid’ was ook twijfelachtig omdat de NVWA zelf had gesteld dat dit gevaar er niet was.
Tenslotte had het CBb volgens de Leidse juristen prejudiciële vragen aan het Europese Hof niet mogen afwijzen. Lees meer berichten over furazolidon