Hoog melkureum? Benchmark zet melkveehouder aan tot actie
Een te hoog melkureum leidt tot inefficiënte benutting van stikstof en een hogere uitstoot ervan. Vaak is de oorzaak een overschot aan eiwit in het rantsoen. Inzicht in het ureumgehalte via een nieuwe benchmark moet de veehouder tot actie bewegen om met hun voedingsadviseurs om tafel te gaan zitten.

Melkveehouders kunnen het niveau van het melkureumgehalte gebruiken als sturingsinstrument in de eiwitvoeding van melkkoeien. Het doel, vastgelegd in een convenant, ligt in 2026 op 158 gram ruw eiwit per kilo droge stof. Foto’s: Herbert Wiggerman
Lees in dit artikel
- Benchmark toont gemiddeld ureumgehalte in omgeving
- Sector moet naar 158 gram ruw eiwit per kilo droge stof
- Zet kleine stapjes bij verlagen ruw eiwit in de voeding
Het melkureumgehalte in de melk is een waarde waarmee veehouders al geruime tijd de stikstofbenutting van hun melkveestapel kunnen monitoren. Een hoog melkureum betekent vaak een overschot aan eiwit in het aangeboden voer. Een hoog ureum hoeft niet altijd een gevolg van een te rijk eiwitaanbod te zijn, soms kan ook een tekort aan energie de oorzaak zijn. Hoe dan ook, bij een hoog melkureum is het in elk geval zaak om aan de bel te trekken bij je veevoedingsadviseurs. Immers, eiwit kost geld en voeren van een overschot is dus duur. Ook heeft het niveau van melkureumgehalte invloed op de stikstofexcretie van je dieren en zo ook direct op de mestafvoer. De excretie is te vinden in de bekende tabel 6. Als je met minder eiwit toe kunt in de rantsoenen, zonder merkbaar effect op de prestaties van het vee, dan betekent dat ten eerste een directe kostenbesparing in de aankoop eiwit en ten tweede een indirecte kostenbesparing door minder mestafzetkosten.
Dit artikel is alleen voor abonnees
Al geabonneerd?
Lees onbeperkt Premium artikelen met een abonnement
Boer beter met onbeperkte toegang tot alle artikelen
Speel beter in op jouw markt met actuele prijzen
Vorm je eigen mening met opinies en analyses









