Home

Achtergrond 2 reacties

Veetransporteur: emoties hebben de overhand

Boerderijen gaan vaak over van ouders op kind. Dat geldt ook voor veetransportbedrijf Damen uit het Limburgse Ohé en Laak. Het bedrijf bestaat 90 jaar. In gesprek met Wim Damen over de band met zijn klanten. En over de emoties in de samenleving over veetransport.

Wim Damen (51) kan zich geen eigenlijk geen mooier beroep voorstellen dan dat van veetransporteur. Bij sommige varkenshouders komt hij al decennia over de vloer. Op een van zijn vaste adressen is het nog altijd vaste prik: eerst varkens laden en vervolgens samen aan tafel, voor een stevig ontbijt met eieren en spek. In het gesprek komt lief en leed aan de orde.

Varkens op een respectvolle manier vervoeren

Het contact met klanten, dat vindt hij wel het mooiste van zijn vak. En natuurlijk het omgaan met vee. Wie geen binding heeft met dieren moet geen veetransporteur worden, zegt hij. Hij houdt van dieren; zijn uitdaging is om elke dag weer de varkens op een respectvolle manier naar de afnemer te vervoeren, ook al is dat vaak het slachthuis. Goed zorgen voor dieren, dat is zijn voornaamste drijfveer.

Derde generatie aan het bewind

Zijn grootvader Graad Damen was in 1928 de oprichter van het bedrijf. Twee zonen namen het bedrijf over en gingen vervolgens vanuit dezelfde locatie hun eigen weg. Nu is de derde generatie aan het bewind. Zijn neef Geert Damen richt zich op het vervoer van runderen, hijzelf is gespecialiseerd in transport van biggen en varkens. Nog steeds vanuit dezelfde locatie in het Limburgse Ohé en Laak.

Wim Damen: “Goed zorgen voor dieren, dat is mijn drijfveer.” - Foto: Bert Jansen
Wim Damen: “Goed zorgen voor dieren, dat is mijn drijfveer.” - Foto: Bert Jansen

De twee zonen van Wim, de vierde generatie dus, zitten trouwens ook alweer jaren op de veewagen. Het familiebedrijf bestaat dit jaar negentig jaar. Aardig om even bij stil te staan, zegt hij. Maar niet te lang, want het werk gaat voor.

Steeds vaker een opgestoken middelvinger

Hij begint er zelf over, steeds vaker ziet hij een opgestoken middelvinger vanuit zijn cabine. In de file schelden automobilisten hem uit voor dierenbeul. Tijdens de hittegolf afgelopen zomer liep het helemaal de spuigaten uit. Dat doet hem pijn. Blijkbaar denken veel mensen dat hij op zo’n bloedhete dag relaxt achter het stuur zit. Terwijl hij alle voorzorgsmaatregelen neemt om te voorkomen dat de dieren achterin zijn wagen te lijden hebben.

Wij zijn óók bezorgd over het welzijn van onze dieren. Wij willen ook dat alles zo goed mogelijk gebeurt

Op 27 juli, een van de allerwarmste dagen afgelopen zomer, meldde hij op Facebook: “Wij zijn óók bezorgd over het welzijn van onze dieren. Wij willen ook dat alles zo goed mogelijk gebeurt. De ventilatoren draaien, de dieren hebben continu water tot hun beschikking. En nog word je door Jan en alleman neergezet als misdadiger. Dat doen pijn.” Verderop schrijft hij: “Laat ons toch, wij zorgen samen met de boeren dat jullie kunnen eten. Liefde voor ons vak, liefde voor dieren. Daar staan wij voor. Al negentig jaar.”

Zijn hartenkreet is meer dan tweehonderd keer gedeeld. Hij hoopt dat een paar consumenten wakker zijn geworden. Dat is al winst. Damen snapt overigens best dat er onbegrip is over zijn beroep. Vervoer van varkens komt al snel zielig over. Toch wordt er steeds meer geïnvesteerd in het transport om het de dieren zo comfortabel mogelijk te maken. Er komen steeds meer geconditioneerde wagens op de weg, wat het welzijn van de dieren alleen maar ten goede komt, zegt hij.

Niet feiten, maar emoties bepalen discussie

Hij vertelt nog een recente ervaring. Pas parkeerde hij een aanhangwagen met biggen tijdelijk op een parkeerplaats. Als hij terugkomt, ziet hij dat een vrouw foto’s maakt. Ze heeft de politie al gebeld. Damen wordt uitgescholden. Hij vraagt of ze wil kijken hoe de dieren er aan toe zijn. Een gesprek is nauwelijks mogelijk. Niet de feiten, maar de emoties bepalen de maatschappelijke discussie. Wat dat betreft is hij weleens jaloers op zijn opa en vader. Zij kregen geen kritiek maar applaus.

Toch blijft hij varkens vervoeren. De goede ervaringen hebben de overhand. Dat geldt ook voor zijn zonen Bauke en Jespen. Als hij kleinkinderen krijgt dan komt de vijfde generatie misschien wel in het bedrijf. De veehouderij verdwijnt niet uit Nederland, zegt hij optimistisch. Transport van dieren blijft altijd nodig.

Laatste reacties

  • ghsmale

    Consumenten komen steeds verder van de natuur te staan
    sommige waren het liefst als een konijn geboren en eten het liefst sla
    een ander weet dat hij al eeuwen vlees eet en wil dit blijven doen,
    ieder zijn keuze

  • kanaal

    wolven eten konijnen

Of registreer je om te kunnen reageren.