‘Verschillen om van te leren’

Als het gaat om regels, investeringen en de manier van werken in Australië zijn er enkele verschillen en overeenkomsten met Nederland.Wat de landbouw in Australië zo anders maakt, is de hoeveelheid areaal dat beschikbaar is voor veehouders. Productierechten zoals de Nederlandse fosfaat- en ammoniakrechten zijn hier dan ook onbekend. Veehouders krijgen ook ruimte doordat jongeren vaak naar de grotere steden trekken en burgers niet op het platteland willen wonen. Voor de Australische toerisme-industrie biedt dit ideale kansen. Bij het zoeken naar uitjes in de deelstaat Victoria krijg je al gauw tips om een kaasmakerij, ijsmakerij of boerderij te bezoeken. Dan kun je zien hoeveel liefde de veehouder in zijn werk stopt en de bedrijfsprocessen leren. ‘Elk voertuig in Australië moet een kenteken hebben’Voor Australische veehouders gelden anderzijds ook regels die we in Nederland niet kennen. Zo moet elk voertuig een kenteken hebben. Iedere trekker, combine, quad, buggy of ieder ander voertuig is voorzien van een kentekenplaat. Verder wordt hier in Australië veel aandacht besteed aan veiligheid. In bijeenkomsten voor medewerkers worden waarschuwingen en tips gegeven over slangen en zonnebescherming, en is het verplicht om drinkwater beschikbaar te hebben voor medewerkers. De weersomstandigheden kunnen hier namelijk snel veranderen. Verschil in investeringsgedragDit seizoen is de melkprijs een stuk hoger dan vorig jaar. De Australische melkveehouders gaan heel anders om met de extra middelen dan hun Nederlandse collega’s. In Nederland wordt veel geld uitgegeven aan machines en optimalisatie, waar in Australië veehouders vooral uitbreiden in aantal koeien, een grotere melktank en extra hectares. ‘In Nederland doen veehouders graag het landwerk zelf, in Victoria is dat moeilijk rond te zetten’Veel landwerk wordt hier gedaan door loonwerkers. Uiteraard zijn er ook wel melkveebedrijven met een groot machinepark, maar over het algemeen is dit bij de weidebedrijven in Victoria niet het geval. Een andere reden voor dit verschil in investeringsgedrag is misschien wel dat in Nederland veehouders graag het landwerk zelf doen, terwijl dat in Victoria moeilijk is rond te zetten met de beperkte hoeveelheid geschoolde arbeidskrachten. Extra koeien worden meestal aangekocht op een veiling. Aankondigingen ervan staan in de regionale media, waarna de veehouders op de verzamelplaats het vee kunnen beoordelen en de veiling start. Koeien en kalveren worden dan zowel individueel als in groepen verkocht. Foto: Melissa KanisOvereenkomsten op gebied van dataverzamelingNaast verschillen zijn er natuurlijk ook overeenkomsten. In beide landen zijn er mogelijkheden om veel data bij te houden; grasgroei, melkcontrole, bodemonderzoeken et cetera. Nederlanders hebben de naam op deze gebieden ‘strikter’ en rechtdoorzee te zijn. Australische veehouders beantwoorden de vraag vraag of ze tevreden zijn over hun resultaten vaak met ‘it should be all right’. Als Nederlanders kennen we precies díe technische kengetallen uit ons hoofd waar we op willen sturen en vooral of we het goed vinden of niet. ‘Make life easy‘-mentaliteitNederlanders hebben vaak veel meer data beschikbaar, misschien door wetgeving die ons ertoe oproept om data bij te houden. Of is het de ‘make life easy’-mentaliteit die wij niet zo sterk hebben als de Australiërs? Misschien kunnen we daar wel een voorbeeld aan nemen! Want waarom zouden we gegevens bijhouden die vervolgens in een map onder het bureau verdwijnen? Waarom zou je soms zo vastzitten in het werkpatroon, als het gaat om melk- en voertijden? Maak je in Australië een afspraak, dan kan het maar zo zijn dat deze afspraak een paar uur later is, zonder dit te horen te krijgen. Goed om van elkaar te leren! Welk land heeft uw voorkeur?