Strenge winter in Noorwegen

Een strenge winter teistert Noorwegen. Het gevolg: dikke lagen rijp in de stal, en waterbakken en ronde balen die bevriezen. De koeien hebben ijs op de snorharen.Wanneer emigrantenboeren in spe mij benaderen over het (boeren)leven in Noorwegen, begin ik als eerste over het klimaat. Hoe streng de winters in de binnenlanden zijn en dat men rekening moet houden met vijf tot zes maanden winter waarbij -30 graden heel normaal is. Ik benadruk dat men het beste een boerderij aan de kust kan zoeken, waar het klimaat door de warme zeestroom een stuk milder is. Maar deze winter is zo hevig, dat ik mijn mening moet herzien. Want wat is erger, -30 en een windstille dag met een lekker zonnetje, ergens in de binnenlanden, en met de weet dat je zomers de koeien weer naar de seter (bergboerderij) zal brengen? Of zoals het weer van de afgelopen maanden aan de kust, met gemiddeld een temperatuur van -5 graden maar met een venijnige oostenstorm erbij?Snot waait de neus uit!Tot nu toe is -17 graden het laagste wat bij ons gemeten is, en dit waren windstille dagen. Maar op de meeste dagen stormt het zo ontzettend hard, dat het aanvoelt als -30 en de muts je van het hoofd waait. Onder het melken zorg ik voor de kalveren, die buiten in een open schuur bivakkeren en op de ergste dagen eruitzien als ijsbeertjes. Wanneer ik de schapen de bakken met kuilvoer breng, word ik ondanks de vele kilo’s aan extra gewicht met bak en al de weg afgeblazen. Soms moet ik terug naar de stal om de melk in de speenemmers weer aan te vullen. Iedere dag, bij de zoveelste smak op het gladde ijs, vraag ik me af wanneer mijn eerste bot gebroken zal worden. De Noren zijn dit allemaal wel gewend. Zoals een ‘lekkere’ positivo al tegen me zei: “Een zakdoek heb je niet nodig, het waait je zo de neus uit!”SchijtlijstersIn de stal hebben we ‘alleen maar’ last van bevroren waterbakjes en van de ronde balen die na twee dagen in de stal nog bevroren zijn, met als gevolg een hooivork naar de filistijnen. Het allerergste vind ik de spreeuwen die door deze strenge winter de stal als nachtverblijf gebruiken. Schijtlijsters zijn het! De koeien zijn bedekt met een deken van stront en sommige hebben zelfs de kop nog besmeurd. Ik heb er maar geen foto van gemaakt…De weg is weg!Eind januari ging ik om 4 uur ’s nachts een kalf de eerste fles biest geven, wat eerder op de avond, net na de geboorte, niet gelukt was. Het was -15 graden en er woedde een hevige sneeuwstorm. Terwijl ik een kop thee dronk en me in het skipak wurmde zag ik de sneeuwruimer langskomen. Wat een hondenbaan! Maar een geveegde weg, in plaats van de kortere route door de onbegaanbare weide, kwam me goed uit. Het was wel even zoeken. Want binnen tien minuten na het vegen waren grote stukken van de weg onvindbaar. Tot aan de knieën zakte ik in de bergen sneeuw. Zal ik de sneeuwruimman waarschuwen? Vragen of hij die nacht nog een keer rijdt? Ach wat! Die Noren kennen dit langer dan vandaag. Niet dus. De volgende morgen stond er een gestrande auto in de sneeuwberg.Foto's: Vera Wijnveen