‘Nieuwe quotering door overijverige collega’s’

En wéér zijn we gevangen in quota. Wéér mag een ander produceren op basis van mijn grond. Dat schrijft columnist Jan Aantjes.We zijn nu 25 jaar boer. Buiten een bloemstuk van het accountantskantoor is dat, net als bij velen, ongemerkt voorbijgegaan. Als kansloos burgerjongetje wilde ik boer worden. Toen ik 26 was en de belastingdienst op mijn spaarcenten aasde, kocht ik 6 hectare weiland zonder melkquotum en besloot schapen te gaan houden. Helaas was de grootste agrarische bank niet gecharmeerd van schapenhouderij en verleende deze geen vrijbrief. Afgelopen winter betaalde ik trouwens de krachtvoerrekening van mijn melkkoeien van de opbrengsten van mijn lammeren. 'Helaas was de grootste agrarische bank niet gecharmeerd van schapenhouderij en verleende deze geen vrijbrief. Afgelopen winter betaalde ik de krachtvoerrekening van mijn melkkoeien van de opbrengsten van mijn lammeren.' 'Op mijn 30ste 18 hectare grasland en 120.000 kilo quotum'Op mijn dertigste verruilde ik de 6 hectare voor de kleine boerderij van mijn schoonouders met 18 hectare grasland en 120.000 kilo melkquotum. Opnieuw kreeg ik een nee van de bank, want het bedrijf was te klein. Ik kreeg dus niet de vrijheid boer te worden. Toch heb ik 25 jaar geleden de kans gegrepen melkveehouder te worden. We investeerden steeds in de aankoop van grond, maar we voelden de ketens van het melkquotum en de mestregels steeds meer knellen. Dieptepunt voor mij was dat ik voor de rechtbank gedaagd werd omdat we op de beschikbare 45 hectare grond 50 melkkoeien en 100 fokooien hielden. Dat zijn er 2 meer dan waar we volgens de destijds geldende mestregels rechten voor hadden. In hoger beroep ben ik hiervan vrijgesproken, omdat ik de rechter ervan kon overtuigen dat het niet rechtvaardig is dat een andere veehouder op mijn grond mest mag produceren en ik die vrijheid van ondernemen moest kopen. Zo moest ik tegen mijn zin ook 350.000 kilo duur melkquotum kopen. Ik had toch de vereiste productiemiddelen: de grond?'Ontsnapt uit de greep bank, huisarrest door onrechtvaardige regels'Terwijl ik ontsnapt was uit de greep van de bank en over ruim voldoende grond beschikte, voelde ik me jarenlang als zuchtend onder een gedwongen huisarrest door alle in mijn ogen onrechtvaardige productieregels. Productieregels die al dan niet waren opgelegd door landbouwbestuurders en beleidsmakers. 'Slaaf van verwerkende industrie'We verkochten 25 jaar geleden lammeren voor ruim 200 gulden en we konden de eerste jaren melk leveren voor 70 cent per kilo. Met de huidige prijzen voelt het na 25 jaar, ondanks mijn gegrepen vrijheid, alsof ik slaaf geworden ben van de verwerkende industrie, geketend aan leveringsvoorwaarden en kwaliteitssystemen. 20 hectare natuurgrondenWe melken nu ruim 90 melkkoeien op 75 hectare grasland plus 20 hectare natuurgronden. In 2017 gaan we, door het handelen van overijverige collega’s, opnieuw achter de tralies van melkreductie en fosfaatrechten. Weer mag een ander melken en mest produceren op mijn grond. 'In 2017 gaan we, door het handelen van overijverige collega’s, opnieuw achter de tralies van melkreductie en fosfaatrechten. Weer mag een ander melken en mest produceren op mijn grond.'Toch blijf ik hoop putten uit de maatschappelijke wens van grondgebondenheid en duurzaam ondernemen en ik wens dan ook dat iedere duurzame grondgebonden ondernemer zijn vrijheid terugkrijgt. Tot die tijd houd ik me vast aan de spreuk die we tijdens een van onze vele fietstochten zagen boven de deur van die prachtige oude boerderij in de Krimpenerwaard: ‘Een zuiver geweten breekt iedere keten’.Ik wens iedereen nog een rechtvaardig 2017 toe. 'Toch blijf ik hoop putten uit de maatschappelijke wens van grondgebondenheid en duurzaam ondernemen en ik wens dan ook dat iedere duurzame grondgebonden ondernemer zijn vrijheid terugkrijgt.'