Nieuw meetsysteem voor koolstofvastlegging melkveehouderij

Wageningen UR heeft in samenwerking met FrieslandCampina mogelijkheden ontwikkeld voor een monitoringssysteem dat vaststelt hoeveel CO2 melkveehouders in hun bodem vastleggen.Met deze kennis kunnen melkveehouders volgens de universiteit zien hoe groot het effect van koolstofvastlegging in de bodem is op hun carbon footprint.Koolstof meten in bodem lastigHet meten van hoeveel koolstof in de bodem is vastgelegd, is lastig, zo geeft Jan Peter Lesschen van Wageningen UR aan. In de bovenste bodemlaag ligt zo een voorraad van 50 tot 100 ton koolstof per hectare opgeslagen. Deze voorraad is niet per se gelijk verspreid over het perceel. Momenteel neemt een melkveehouder één keer in de vier jaar een monster per perceel. Een koolstofvastlegging van 0,5 ton is dan slechts een zeer kleine verandering van deze voorraad, die ook nog vaak kleiner is dan de nauwkeurigheid waarmee de bodem wordt geanalyseerd. Een alternatief is om op basis van wetenschappelijke modellen koolstof in de bodem te berekenen. Maar ook hier zijn de onzekerheden per bedrijf nog groot, bijvoorbeeld doordat het lastig is om in te schatten hoeveel koolstof er uit gewasresten achterblijft op het grasland.Nauwkeurige berekeningenSamen met collega’s heeft Lesschen nu een monitoringssysteem ontwikkeld dat nauwkeurig genoeg is om over grotere aantallen percelen van meerdere bedrijven, een betrouwbaar resultaat te geven. Op de 33 deelnemende bedrijven draagt de huidige praktijk gemiddeld bij aan een verlaging van de carbon footprint met 2%, zonder actieve sturing op koolstofvastlegging in de bodem. De onderzoekers stellen voor om de modellen aan te scherpen met meer metingen uit het veld gedurende meerdere jaren, in combinatie met jaarlijkse bodemmonsters. Daarnaast moeten activiteiten als bemesten, graslandvernieuwing en wisselbouw op die percelen centraal verzameld worden. Lesschen: “Wanneer in de loop van de tijd meer meetgegevens beschikbaar komen, kunnen we het wetenschappelijk model aanscherpen en daarmee nauwkeurigere berekeningen voor individuele percelen geschikt maken.”