‘Nadenken over onze boerenlobby’

Het lijkt de laatste maanden wel of er een hetze tegen de landbouw gevoerd wordt. Bij veel boeren merk ik hierover frustratie en vertwijfeling. Ook zie ik dat zich iets echt bedreigends ontwikkelt voor de landbouw.Kort door de bocht zijn er 3 partijen op het speelveld: De linkse elite. Deze wil het liefst zoveel mogelijk beslissingsbevoegdheid krijgen over de helft van Nederland die nu in handen is van de boeren. De elite woont en werkt grotendeels in stedelijk gebied. Ze beziet het platteland vanuit een nostalgische bril; dat platteland moet houvast bieden in deze tijd van digitale revolutie en globalisering. Ze heeft geen boodschap aan boeren die zich spiegelen aan efficiëntie en hun bijdrage aan het exportoverschot. Sterker nog, de linkse elite heeft sterk het gevoel dat er nu moet worden ingegrepen. Groen rechts, een sterker wordende groep en van oorsprong bondgenoten van de agrarische sector. Deze groep wordt echter steeds meer beïnvloed door beelden mede geïnitieerd door de linkse elite zoals opnames in slachthuizen, insectensterfte enz.. Bij de rechtse elite leeft vooral het gevoel dat de economie bestaat uit kenniseconomie en bedrijven met veel toegevoegde waarde zoals ASML, Akzo en Unilever. Ze ziet het platteland meer als een achterland waar recreatie, natuur en ook nostalgie het credo is. De agrarische sector, wij boeren zelf. We voelen dat onze positie onder druk staat. Hoe gaan wij hiermee om? Wij blijven vooral stemmen op de traditionele partijen, vooral CDA. Door het wegvallen van het CDA, vanouds de voor ons veilige hoeder in de politiek, worden wij ineens gehouden aan fosfaatplafonds en komen er verboden op gewasbeschermingsmiddelen. Wat doen wij vervolgens? We zeggen onze lidmaatschappen op bij de standsorganisaties en versplinteren in kleine one-issue-clubjes. Onze lobby valt hierdoor weg en als wij niet oppassen, verliezen wij onze positie aan de sterke linkse lobby. Hoe gaan wij onze lobby regelen en wanneer zeggen wij tot hier en niet verder?De schaalvergroting en professionalisering zullen doorzetten, in 2040 zijn er nog 5.000 tot 7.500 actieve melkveebedrijven. Hier moeten wij als agrarische sector nu echt over nadenken. Hoe gaan wij ons verhaal vertellen, hoe gaan wij onze lobby regelen en wanneer zeggen wij tot hier en niet verder? Als wij niet in staat zijn om dit zelf te regelen, dan wordt de kringlooplandbouwvisie van onze minister een heel kleine lokale kringloop en verdampt de waarde van onze bedrijven de komende decennia.