‘Makkelijk moralisme over voedselverspilling’

Iedereen spreekt schande van voedselverspilling. Logisch, wie zou daar ook voorstander van kunnen zijn?In Nederland is er zelfs een speciale Nationale Agenda tegen de verspilling, gemaakt door een speciale taskforce. Maar de verontwaardiging is makkelijk, moralistisch en onproductief. Ten eerste telt elk verlies in de hele keten als ‘verspilling’. Zo wordt een ethisch oordeel geveld over hele praktische zaken zoals problemen bij opslag en transport. DenkfoutenDan zijn er 2 hardnekkige denkfouten. Eerst de gedachte dat voedsel dat niet wordt ‘verspild’ ten goede zou komen aan de mensen met honger. Dat is niet zo. Honger ontstaat door oorlog, droogte, slecht functionerende overheden en vooral: armoede. Niet doordat iemand ergens ver weg een kliekje in de gft-bak gooit. Het is de koopkracht die stuurt, niet de maagDan is er het idee dat onze voedselproductie gestuurd wordt door de fysieke behoefte aan eten. Niet dus. Voedselproductie is een economische activiteit. Het is de koopkracht die stuurt, niet de maag. Is er geen markt, dan ook geen productie. Levert voedsel te weinig op, dan komen er bloembollen of desnoods zonnepanelen op die hectare. Is dat dan ook voedselverspilling? Moraal en efficiëntieDe focus op voedselverspilling legt een moralistische deken over een vraagstuk dat eigenlijk gaat over efficiëntie. Wat niet wegneemt dat het geen kwaad kan om kinderen te leren hun bordje leeg te eten. Uit respect, niet om ze een schuldgevoel aan te praten.