‘Kleinere veestapel heeft ook voordelen’

Bij een kleinere veestapel schuurt de veehouderij minder tegen milieugrenzen aan, stelt Cees van Bruchem.In een interview in Boerderij van ongeveer een maand geleden, ging LTO-voorzitter Marc Calon er prat op dat de landbouwlobby de kabinetsformatie had gewonnen, onder meer omdat er geen gedwongen krimp van de veestapel komt. De bewoordingen van Calon wijzen erop dat hij dat streven als een soort links complot ziet. Dat lijkt mij zacht gezegd ongenuanceerd, al was het maar omdat zulke pleidooien ook komen vanuit organisaties als de Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur en onlangs zelfs het Openbaar Ministerie.Hoog welles-nietesgehalteBij het recente debat in de Tweede Kamer over de landbouwbegroting kwam dit strijdpunt ook weer aan de orde, met het gebruikelijke hoge welles-nietesgehalte. De voorstanders suggereren dat met inkrimping alles zou zijn opgelost; de tegenstanders benadrukken de economische gevolgen en haalden er zelfs de voedselvoorziening bij. Dat laatste is nogal vergezocht, gezien het aandeel van Nederland van ruim 1% in de mondiale veehouderijproductie.Gevolgen van inkrimpingIs het terecht dat de sector inkrimping als een schrikbeeld ziet? Bij een kleinere veestapel schuurt de veehouderij minder tegen milieugrenzen aan. Wellicht kan de mest- en de ammoniakwetgeving dan wat globaler worden en is er minder vaak paniekvoetbal, zoals bij de fosfaatrechten en de PAS. Bij een kleinere veestapel schuurt de veehouderij minder tegen milieugrenzen aanDe sector hoeft minder kosten te maken om de mest kwijt te raken en om emissies binnen de perken te houden. De kans op mestfraude vermindert, evenals het gekrakeel rond mestverwerkingsinstallaties. En dat is positief voor het imago van de sector. Bovendien neemt de afhankelijkheid van verre, onzekere markten af.Op geleidelijke en verstandige manierOok vanuit de sector bezien zitten er dus niet alleen maar nadelen aan een beperking van de veestapel, al lost die niet alle problemen op. De samenleving krijgt de veehouderij waarvoor ze wil betalenZo’n inkrimping moet dan wel geleidelijk en op een verstandige manier plaatsvinden. Niet met de botte bijl zoals bij de fosfaatrechten, maar bijvoorbeeld door afromen bij overdracht en opkopen van rechten in gebieden met een te grote veedichtheid, zoals nu in Brabant gebeurt. Dat is niet goedkoop. Echter: de samenleving krijgt de veehouderij waarvoor ze wil betalen.