Columns

De provinciale verkiezingen staan voor de deur. Partijen presenteren hun programma’s en hun kandidaten. Bij voldoende zetels krijgt men bestuurlijke macht. Maar het gaat niet alleen om te mogen besturen, maar ook om de controle.

Op 15 maart aanstaande mogen we weer kiezen. Dat zal niemand zijn ontgaan. Voor veel mensen zijn de bestuurders in de provincies minder zichtbaar dan die in de gemeente of op landelijk niveau. Vooral dit jaar staat er echter veel op het spel en doet het ertoe óf je gaat stemmen én welk vakje je rood kleurt.

Agrariërs willen ondernemen, maar de overheid maakt dat praktisch onmogelijk. Vooral met dit kabinet en VVD-minister Van der Wal. Zij laat boeren bungelen.

Boeren staan bekend als klagerboes. Niet voor niets is er het aloude spreekwoord: “Als boeren niet meer klagen en de pastoors niet meer vragen, nadert het einde der dagen.” Een hele opluchting dat er nu over boeren geklaagd wordt.

Het verlies van de derogatie is een hard gelag. Geitenpaadjes werken niet meer. De nitraatrichtlijn biedt echter een verrassende opening.

Om van boeren actieve gebruikers van data te maken, moet eerst geïnvesteerd worden in digitale vaardigheden, zodat elke boer een zelfstandige koers kan varen met die data.

Deze week kregen we weer een voorzichtige sorry van onze premier; hij gaf aan dat hij achteraf gezien misschien meer had moeten luisteren naar de mensen die het oneens waren met de coronamaatregelen. Niet de eerste maar óók zeker niet de laatste sorry.

Brief over pachtbeleid is een lichtpuntje tussen onheilstijdingen als stikstof, BSE en derogatie.

Boeren gaan als een dolle voor 1 maart mest uitrijden op bufferstroken. Deze suggestie komt van de luis in de boerenpels, Tjeerd de Groot van D66. Hij deed dit in de Tweede Kamer tot ergernis van de partijen die positief meedenken over de boerenproblematiek.

‘Den Haag’ strooit graag met subsidies. Dat is fijn voor de ontvanger, als het tenminste geen sigaar uit eigen doos is.