‘Catalaanse kalveren krijgen hele vracht antibiotica’

Bij Catalaanse mesters ‘verbaasden we ons over de grote verschillen in bedrijfsvoering in Europa’. Columnist Hans Luijerink ging professioneel ‘gluren bij de buren’.Vorige week bracht ik met een groep kalverhouders een driedaags bezoek aan het Spaanse Catalonië. We bezochten er een melkveebedrijf, een varkensbedrijf en natuurlijk een paar kalverbedrijven. Op de laatste dag gingen we met het fietsje door Barcelona om cultuur te snuiven. Catalaanse kalverbedrijven zijn soberDe Catalaanse kalverbedrijven zijn sober opgezet. Low cost is de leidraad. Open stallen op stro, met een astbestcement golfplaatje erboven tegen de zon. De mest wordt in een verlaging naast de schuur geschoven, makkelijk, zo klaar! Ook het voeren gaat daar heel anders. Nederlandse mesters proberen een rantsoen te maken met allerlei producten en losse grondstoffen om hier een halve cent, daar anderhalve cent te besparen, om maar aan lage voerkosten te komen. De Catalanen hadden gewoon een droogvoervijzel in een voerbak met een pak stro ernaast. Hoe simpel kan het zijn? Relatief weinig melk, veel krachtvoerDe start van de jonge kalveren gaat de Catalanen goed af, met relatief weinig melk en veel krachtvoer. Ik stond verbaasd hoe gezond deze kalveren er bij stonden ondanks de bepaald niet superideale huisvesting. Ook qua kostprijs zet ik vraagtekens. Met alleen maar krachtvoer tot het eind kan dat niet goed uitvallen. Catalaanse kalveren krijgen ‘hele vracht medicijnen’Na wat doorvragen bleek dat er een hele vracht medicijnen wordt gebruikt. De kalveren staan in de eerste 10 weken continu onder de antibiotica. Ook in het verdere traject worden nog veel antibiotica door het voer gemengd. Dat werkt natuurlijk wel positief door in de resultaten. ‘De kalveren staan in de eerste tien weken continu onder de antibiotica. Ook in het verdere traject worden nog veel antibiotica door het voer gemengd.’ Deense veeartsenWat een contrast! Terwijl de Spaanse boer ons uitlegde dat hij de komende jaren toch wel wat minder zou moeten gebruiken, legde Marloes thuis een stel Deense veeartsen uit dat we bijzonder weinig antibiotica gebruiken en dat we ieder jaar proberen nog verder in dierdagdosering te zakken. Dat was in de ogen van deze Denen niet genoeg. Hun eisen zijn nog veel strenger dan de onze. Zo is het in Denemarken verboden om een koppelkuur te geven, je mag daar alleen een individueel kalf spuiten. Dat zie je duidelijk terug in de Deense technische resultaten: meer uitval, meer problemen met gezondheid, een lagere daggroei en een slechter voerverbruik omdat je met individueel spuiten altijd net te laat bent. ‘In Denemarken is het verboden om een koppelkuur te geven, je mag alleen een individueel kalf spuiten. Dat zie je terug in de technische resultaten: meer uitval, meer gezondheidsproblemen, een lagere daggroei en een slechter voerverbruik [...].’Onverantwoord antibioticagebruikIk schrik ook wel eens van de onverantwoorde manier van omgaan met antibiotica in bijvoorbeeld Zuidoost-Azië. De kweekvis die wij volop consumeren groeit daar niet in open water maar bijna in een antibiotica-bad. In een documentaire zei een Chinese eendenmester eens trots dat hij nooit een dier behandelde. Hij gooide elke dag een goedje door het water en ze waren allemaal gezond! De verschillen zijn dus nog groot, ook binnen Europa. Wij Nederlanders laveren er qua eisen een beetje midden tussendoor. Standaard antibiotica kan gewoon niet, maar zieke dieren amper behandelen is ook weer van de zotte. Gebruik je nuchtere verstand en zet antibiotica verantwoord in. Daarmee kom je volgens mij het verst. We willen een deel van de wereld voeden. Dan moeten we zeker de ogen niet sluiten voor strenge normen en realistisch proberen stap voor stap verder te komen in een lager antibioticagebruik.