‘Boeren verdienen kans op bestaanszekerheid’

Vrijwel elke dag bezoek ik boerenbedrijven. Zo was ik onlangs samen met een studiegroep op een groot melkveebedrijf. Er stonden zes melkrobots opgesteld. De ruim 300 koeien werden probleemloos zeker drie keer per dag gemolken. Kijkend vanuit de skybox hadden we een perfect overzicht op de veestapel. Er heerste rust. Het was er netjes. Alles lag er strak bij. Een paar keer per dag werden de mest en het voer automatisch aangeschoven. Duidelijk was dat alles gericht is op efficiëntie, dierwelzijn, een hoge productie en economisch rendement. Niet iedereen is geschikt om een dergelijk bedrijf te leiden. Het moet bij je passen, je moet dit willen. De boer als manager.

In gedachten dwaal ik dan wel eens af naar vroeger. Dan zie ik mezelf als jochie weer zitten tussen de rammelende bussen in de kar die rustig achter de trekker aanhobbelde. Het was melkerstijd. De koeien verzamelden zich rond de weidewagen. De emmer met lijnkoeken – die je van de rechthoekige plakken afbrak – hing met een strotouw om je schouder. Zo kon je de koeken makkelijk in de bekken van de koeien schuiven. De koeien werden met de ketting die om de horens vastzat aan de weidewagen vastgezet. In het midden van de weidewagen was een houten hokje. Daar stonden de Pettermotor en de vacuümpomp in. De boer slingerde de motor letterlijk aan en kuchend kwam het ding tot leven, een rustig monotoon gepruttel uitstotend.