Advent

De Adventskaarsjes branden. Drie van de vier. Vandaag mag de laatste ook aan. Naast de vrolijke kerstliedjes op de radio en de glimmende slingers in de boom hoort dit ook bij kerst. Advent, bezinning. Even stilstaan bij het leven.Advent dat in het Latijn ’aankomen’ betekent. De christenen wachten op de (aan)komst van het kindje Jezus. En bij de oude Germanen wachtten ze in december op de komst van de kortste dag, midwinter, waarna de dagen weer langer werden. Ook zij brachten licht in huis en groene takken. Tekenen van hoop en nieuw leven.

Bezinning, nadenken. Over waarom mensen doen wat ze doen. Zoals onze nieuwe melker, die we vrij hoog hadden ingeschat. Maar die toch met één van onze grote hooibalen achter op zijn wagen naar huis scheen te zijn gereden. Wat baalden wij. We dachten er nog het positieve van, want er hadden ook twee balen op gepast, maar het deed toch zeer.

Je weet dat hij arm is en een gezin moet onderhouden. Maar je weet ook dat hij pas een lasapparaat heeft gekocht, in zijn ogen een koopje. In onze ogen dom, want hij doet er niets mee.
Omgaan met geld, sparen en vooruit denken. Allemaal abracadabra voor negentig procent van de mensen hier. Logisch dat ze vaak zonder geld zitten. En ze van nood soms gekke dingen doen. Zei bisschop Muskens niet dat wie honger heeft een brood mag stelen? Geldt dat ook als je paard honger heeft?

Overleven. Ik snap het wel, maar moeten we het dan gewoon accepteren? Omdat je misschien zelf in dezelfde omstandigheden hetzelfde had gedaan?

Onze melker krijgt het voordeel van de twijfel. Want toen Michel hem aan de tand voelde, gaf hij toe dat hij inderdaad een wel hele grote vos hooi voor zijn paard had meegenomen. Hij beloofde het niet meer te doen. We hopen dat hij woord houdt. Want door ontslag van een andere medewerker (vanwege diefstal) hebben we hem gewoon nodig.

Ik steek het vierde kaarsje aan. En doe een wens. Hoop en vertrouwen. Wie weet brengt het ons wel de komst van iemand die tóch bij die zeldzame tien procent hoort….