Aangrijpend bezoek

Op dit moment zit ik op een bedrijf vlakbij Kiev. Tsjernobyl ligt op een kleine 100 kilometer hier vandaan. Indrukwekkend om daar te komen.Ik heb een tijdje niet geschreven, maar zal nu de draad weer oppakken. In mijn vorige weblogs gaf ik aan dat ik wat anders begonnen was: klauwbekappen in Denemarken. Met die activiteit ben ik gestopt. Mijn compagnon bleek heel andere ideeën te hebben en was helaas niet zoor eerlijk om die vooraf aan mij mee te delen.

Dus wat nu? Voor ik naar Denemarken ging, had ik een heel mooie tijd in Rusland via Matrix. Het boeren in Oost-Europa met al zijn (on)mogelijkheden trok me nog steeds. Zoals Nico Huizing eerder al schreef: ‘Niks kan in Oost-Europa/Rusland, alles kan in Oost-Europa/Rusland’.
Dus sprak ik in mijn netwerk verschillende mensen aan. Via een goede vriend ben ik daarna gevraagd op gesprek te gaan in Oekraïne. Daar leid ik sinds een paar maanden de melkveetak van een bedrijf, daarover later meer.Tsjernobyl maakt indrukOmdat ik nog wel een tijdje in Oekraïne zal zitten, wil ik ook wat meer over het land weten en de geschiedenis en gewoontes leren kennen. Vandaag heb ik met mijn gast Agnes, die graag het boeren in Oost-Europa wil zien, het Chernobyl-museum (in Nederland meestal geschreven als Tsjernobyl) bezocht.
Ondanks dat ik me wel wat heb verdiept in de geschiedenis van dit land, was ik toch verbaasd dat Tsjernobyl om de hoek lag. Het ligt maar 100 kilometer ten noorden van Kiev. In het museum zie je alle plaatsnamen van het gebied dat geruimd is. Daarnaast zijn er veel foto’s, verhalen en krantenberichten te zien van het vreselijke ongeluk met de kernreactor op 26 april 1986. Ondanks dat er niet veel tekst in het Engels of Duits is, voel je de onmacht die de mensen daar destijds moeten hebben gevoeld.

Nog steeds zijn de effecten van deze ramp te zien. 369 boerderijen met een oppervlakte van 75.000 hectare (750 vierkante kilometer) is beperkt. Maar aangezien de landbouw hier veel in de backyards wordt gedaan, is de pijn des te groter. Want de meeste mensen hebben hier niet zomaar het geld om eten te kopen. Zouden wij als Nederlandse consumenten daarom misschien niet meer waardering voor ons voedsel moeten hebben?