Zure felicitaties

Annechien ten Have, voorzitter van de LTO-varkenshouderij, feliciteerde de jubilerende Nederlandse Vakbond Varkenshouderij. Een zure felicitatie.Wat doet mevrouw Ten Have? Ze begint de felicitatie met een eindloze opsomming van zaken die door NVV niet zijn gerealiseerd. Dat is zo'n beetje driekwart van het artikel, waarin ze haar felicitaties verpakte. Dan is er een uitgebreide oproep om samen te werken met LTO.

Wel op voorwaarden. De NVV moet zich voegen naar de LTO. Dus overleggen, geen procedures voeren en slechts heel zelden actievoeren. Kortom, de NVV moet zich aanpassen, de LTO niet.

Wat Annechien ten Have voorstelt is een huwelijk, waarin de partners afspreken voortaan geen ruzie meer te maken. Daarbij stelt de vrouw als voorwaarde dat zij altijd gelijk krijgt. De man, die het ruziemaken beu is, geeft toe. Krijgen ze een lang en gelukkig leven?

Nee. De vrouw is gelukkig omdat ze nu altijd gelijk krijgt. De man doodongelukkig. Tot hij vlinders in zijn buik krijgt als hij een andere vrouw ziet. Hij verlaat het huis en begint een nieuw leven. Zij blijft zuur achter. Ze leeft nog lang, maar hij is gelukkig.

Zo is het ook met de LTO van Annechien. Haar arrogante houding en eigen mislukkingen maken dat steeds meer varkenshouders richting NVV gaan. Ik denk zo langzamerhand: hoe meer hoe beter. Dan houden we één sterke belangenbehartiger voor de varkenshouderij over.

Annechien is dan overbodig. Ze kan terugzien op een loopbaan, waarin ze de teloorgang van de LTO-vakgroep Varkenshouderij heeft bevorderd. Haar zure felicitaties aan het adres van de jubilerende NVV werken daar aan mee.