Voedselverspilling?

In Duitsland wordt jaarlijks voor meer dan 20 miljard euro voedsel verspild. Een onwaarschijnlijk groot bedrag, dat evenwel aardig overeenkomt met de schattingen voor Nederland. Schande, roepen overheden en hulporganisaties. Een onwaarschijnlijk groot bedrag, dat evenwel aardig overeenkomt met de schattingen voor Nederland. Schande, roepen overheden en hulporganisaties.Een onwaarschijnlijk groot bedrag, dat evenwel aardig overeenkomt met de schattingen voor Nederland. Schande, roepen overheden en hulporganisaties. De Nederlandse overheid wil nu dat in 2015 de voedselverspilling met 20 procent is afgenomen.
Dat klinkt sympathiek en is wellicht uit ethisch oogpunt te verdedigen. Overvloed geldt al te vaak als iets vanzelfsprekends. Maar er is ook reden voor vraagtekens bij dit soort emotiepolitiek. In de eerste plaats is verspilling niet altijd wat het lijkt. Verwerking en hergebruik van restmateriaal is een omvangrijke business. Ten tweede klopt de achterliggende gedachte niet. Voedsel dat hier niet weggegooid wordt, zou ten goede komen aan armen in de wereld die gebrek lijden. Maar dat is natuurlijk niet zo. Voor 20 miljard minder voedsel weggooien, zou in de eerste plaats betekenen: een omzetverlies van 20 miljard. Het zou leiden tot vraaguitval en economische schade. Boeren gaan daardoor echt niet meer voedsel produceren voor armen.
Een ietwat sneue illustratie is de huidige malaise op de uienmarkt. Door een combinatie van kwaliteitsproblemen en weggevallen vraag gaan Nederlandse uien in grote hoeveelheden de vergisters in. Schandalige vernietiging van goed voedsel? Nee, het is schadebeperking. Ze brengen niks op, in tegenstelling tot vorig jaar. Voedsel produceren is een economische, geen ethische activiteit.