Verloren zoon wil naar huis

Wij beleefden een opmerkelijk afscheid van 2011. En dat niet alleen omdat onze Hans met vrouw en kinderen thuis was met de kerst en de jaarwisseling. Maar om de vraag die ze ons voorlegden: "We overwegen om weer terug te komen en hier weer in het bedrijf mee te draaien. Hoe denken jullie daarover?"Hanna is eerst sprakeloos en barst daarna uit: “Fantastisch. Ik vond het vreselijk dat onze enige zoon emigreerde, in Texas boer werd en daar kinderen kreeg. Natuurlijk hadden we veel contact via mail en telefoon. Natuurlijk waren jullie gastvrij als wij een keertje langskwamen. Maar niet vaak. Boeren hebben weinig tijd”.

Gelukkig kwamen jullie ook hier met de kinderen”, verzucht ze. “Maar altijd maar eventjes. We hebben onze kleinkinderen niet echt leren kennen. Dat lukt wel als ze hier wonen. Ik zie er nu al naar uit om met ze op stap te gaan”. Haar gezicht straalt.

Onze zoon hoort glimlachend de waterval van woorden aan. “Ze zijn niet altijd zo aardig als nu met de kerst. En ze spelen liever met de computer dan dat ze met oma op stap gaan. Kinderen zijn anders dan vroeger, ma.”

Hanna zegt strijdvaardig: “Dat zullen we nog wel eens zien. Ik heb je oude lego nog en de boerderijdieren. Ik durf te wedden dat ze net zoals jij daar straks weer graag mee spelen.” Aan de uitdrukking in haar ogen zie je dat ze het helemaal opnieuw beleeft.

Ik breng het gesprek terug naar de feiten: “Je wilt dus terug en bij ons in het bedrijf. Dat is niet niks. Hebben jij en je vrouw dat goed overwogen? Ik waarschuw je dat jullie niet terugvinden wat jullie achterlieten. En wat vinden de kinderen er van? Die laten hun vriendjes achter en moeten hier in een ander land een nieuwe start maken. Willen ze dat? En dan het boeren hier. Dat is heel anders dan bij jullie. Je komt om in de regelgeving. Achter elke boom in de buurt van je land staat een natuurminnaar of milieufanaat. Je hebt veel minder vrijheid. Heb je dat allemaal goed overwogen?

“Ja”, zegt Hans en zijn vrouw knikt. Hanna en ik kijken elkaar aan.