Verdwaald

Allemaal landweggetjes en TomTom die het begeven heeft. HELP!Na inmiddels een paar weken gewerkt te hebben op het platteland van Engeland, zou je verwachten dat je wegen en routes gaat herkennen. Ik ben van de ‘TomTom’-generatie, wat betekent dat ik niet eens meer weet hoe je een kaart moet lezen. Ik vertrouw altijd blind op mijn navigatiesysteem (en nee, dan volg ik natuurlijk niet de adviezen op om over fietspaden of slootjes te gaan rijden!).
Dus ben ik lichtelijk in paniek als op maandagochtend mijn steun en toeverlaat overlijdt: Tommie doet niets meer. Dat begint al lekker, want ik weet de weg naar de praktijk nog niet eens uit mijn hoofd. Het zijn hier allemaal kleine landweggetjes die allemaal op elkaar lijken.

Met een stapel geprinte routebeschrijvingen ga ik op pad. Ergens diep van binnen weet ik al dat dit geen succes gaat worden. Bij de eerste boer ben ik al eerder geweest (en toen had zelfs mijn navigatiesysteem moeite om het te vinden). Na een halfuur rondjes rijden, besluit ik de boer te bellen voor nadere instructies. Hij heeft diep medelijden met me en biedt aan me op te pikken zodat ik achter hem aan kan rijden. Dat is heel lief, maar ik heb werkelijk echt geen flauw idee waar ik ben en kan hem dus ook niet vertellen waar hij me moet oppikken. ‘Dom blondje uit Nederland’, ik hoor het hem denken. Een uur later dan gepland rijd ik uiteindelijk zijn erf op.

Bij de gedachte aan het vinden van de volgende visite, breekt het zweet me uit. Ik ben er nog nooit eerder geweest en ben op zoek naar een zeug met mastitis in de middle of nowhere van Engeland. Als ik eindelijk aankom, rent de zeug met biggen en al vrolijk rondjes in een weitje. Ze is echt niet van plan zich te laten vangen (zo ziek is ze dus blijkbaar niet!). Vandaag gaat niets vanzelf.
Op naar de volgende. Na drie keer de boer gebeld te hebben voor instructies, durf ik – uit schaamte – niet nog een vierde keer te bellen. Ik bel mijn vriend op zijn werk en vraag of hij via GoogleMaps kan traceren waar ik sta en hoe ik verder moet. Hij vindt het hilarisch, zeker als blijkt dat ik al ongeveer een kwartier rondjes rij om de boerderij. Sterker nog, op het moment dat ik hem bel en de auto geparkeerd heb op een oprit, blijk ik op DE oprit te staan. Helaas, de boer heeft me ook gezien en moet heel hard lachen. ‘So, you’re the vet from Holland and you got lost’. Inderdaad.

Als ik op de praktijk ben, loop ik rechtstreeks naar de computer en bestel online een nieuw navigatiesysteem. Dit was eens, maar nooit weer.Foto: Suzanne Dorresteijn