Tranen op het land

Waterschap Zuiderzeeland heeft een boek gemaakt. Dat doet het waterschap wel vaker, maar deze keer is het een bijzonder boek.'Tranen op het land' vertelt de verhalen van mensen die de Watersnoodramp van 1953 hebben meegemaakt en daarna in de Noordoostpolder een nieuw bestaan opbouwden. Aangrijpende en indrukwekkende verhalen.In zijn voorwoord schrijft dijkgraaf Tiesinga: “Heel bijzonder vind ik dat ze zonder angst naar de Noordoostpolder trokken. Ze hadden de kracht van de zee nog vers in hun geheugen gegrift, maar begonnen toch aan een nieuwe toekomst op de bodem van de zee, soms meer dan vier meter onder de zeespiegel. Het getuigt van moed en doorzettingsvermogen om daarvoor te kiezen en van vertrouwen in het werk van het waterschap om de Noordoostpolder te beschermen tegen het water. “Sommigen twijfelen inderdaad niet over de veiligheid van onze dijken, maar een ander had voor de zekerheid toch maar een opblaasbare rubberboot op de zolder liggen.De titel is ontleend aan het eerste verhaal in het boek, waarin Adriaan van Oorschot vertelt wat zijn ouders hebben meegemaakt. Toen hun huis instortte, zaten zij met hun kinderen van 5, 3 en 1 jaar op een stuk dakbeschot. Ze dreven naar een dijk. Toen zijn vader daar op sprong, viel zijn moeder door die beweging met de kinderen in het water. Zijn vader haalde ze snel op het droge, maar de kinderen waren zo onderkoeld dat ze binnen een kwartier overleden. Eén voor één. In de armen van hun ouders.Adriaan is een van de vijf kinderen die zijn ouders kregen nadat ze aan een nieuw leven in de Noordoostpolder begonnen. De ramp kwam thuis niet ter sprake, herinnert hij zich. “Wegstoppen en doorgaan”, was hun devies. Pas later besefte Adriaan wat ze hadden meegemaakt. Begreep hij waarom moeder altijd hard aan het werken was. Dan hoefde ze niet na te denken. Zijn vader verwerkte het verdriet zelf. “Mijn tranen liggen op het land, daar achter de paarden”,  zei hij later soms…