Stikstofcrisis

‘Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan.” Direct maar een cliché om deze column te starten.

Door bij vervanging van stallen door emissiearmere typen het verleasen van een deel van de vrijkomende rechten mogelijk te maken, komt Nederland uit de gecreëerde stikstofcrisis. Er zijn nog wel wat punten die uitgewerkt moeten worden.

In normale jaren komt de komkommertijd eraan. Ik ben benieuwd hoe we deze zomer als melkveehouders doorkomen. Minister Carola Schouten heeft in ieder geval tijd gekocht om haar aan het bureau bedachte voerplan voor zich uit te schuiven.

Ik voel me beledigd en niet serieus genomen door een minister die een kat in het nauw lijkt. Een minister die onbegrijpelijke gedetailleerde maatregelen bedenkt. Die op dit moment geen vormgevend vermogen heeft. Dat vind ik zonde, want ik ben nu nog fan.

Gekleurde berichten over Wereld Natuur Fonds en Mesdagfonds. Journalisten zijn heel kritisch bij de een (als het over de landbouw gaat) en heel kritiekloos bij de ander (als het over de natuur gaat), vindt columnist Marja Kwekkeboom.

Grijp de stikstofkwestie aan om te investeren in een systeemverandering in de economie en landbouw, bepleiten Willem Verbaan en Wim Veldman.

De stikstofsoap heeft alles van een ijzersterk boek uit 1831: de Klokkenluider van De Notre-Dame, vindt althans columnist Jan Aantjes. Lees over de parallellen ...

Stikstof, CO2, waterbeheer: bezie alles in samenhang en creëer draagvlak.

Openstaande rekeningen en een fusie op komst. ‘Boeren, buitenlui en hun taal en cultuur moeten zo snel mogelijk verdwijnen en iedereen moet Amsterdammer worden. Dat is wat de linkse politici willen’.

Geen koude sanering van de landbouw, maar liever warme ondersteuning. Liever innovatie, goed onderwijs en betere communicatie dan ‘zoveel geld uitgeven om onze mooie sector op deze manier af te breken’.