Gezin

Het combineren van gezin, baan en boerderij is een hele toer. Van het vele regelwerk wordt Linda Duijn-Kleijweg soms kriegel. Toch zou ze niet in het dorp willen wonen.

Iedereen heeft wel zo’n oud kastje vol oude verfblikken. Er is er maar een die nog weet waar ze ooit voor waren: schoonmoeder.

Reini de Bruijn wist één ding zeker: ze zou nóóit een boer trouwen. Nu is ze fulltime agrarisch ondernemer en zou geen ander leven meer willen.

De middelste cowboy kan al een maand of twee zijn rechterarm niet strekken en ik begin me een beetje een slechte moeder te voelen, omdat de tekst ‘het gaat vast vanzelf over’ niet meer van toepassing is.

Tijdens vakantie mag de telefoon alleen gaan voor een noodgeval. Dat blijkt er te zijn. Ik hoor ‘koopziekte’. Dat blijkt anders te liggen. De koeien zijn ziek.

Leven met 2 kleine kinderen op een boerderij is soms net topsport. Af en toe ga ik even kamperen met FJ. Op een boerencamping natuurlijk.

Het zwangerschapsverlof valt niet mee. Voor stilzitten heeft ze geen rust en iets uit handen geven is moeilijk. ‘Ik zit alweer vol plannen voor na de bevalling.’

Fosfaat? Ze begint er bij haar bezoekers niet over. Liever houdt ze een positief verhaal. Heleen Lansink doet waar ze blij van wordt: vertellen over het bedrijf.

Omdat zijn vader vaak binnen zit om problemen op te lossen, doet onze zoon vooral zijn opa na. Die zit immers buiten op de trekker en de shovel.

Zelf kaas maken, was altijd al een droom. Die kwam uit. Het proces is voor Mariët Flinkert in Zuidwolde (Dr.) een soort magie. “Alles moet kloppen.”