Opvolger (4)

Moeten ouders blij zijn als ze een opvolger hebben? Ik heb er zo mijn twijfels bij.Natuurlijk, het was de gewoonte dat zonen vaders opvolgden. Zo bleven boerderijen geslachten lang in de familie. Het werd gezien als familiebezit en als een familieaangelegenheid. Dochters gingen stilzwijgend akkoord met dit gegeven.

Dat is nu sterk veranderd. Het is helemaal niet meer vanzelfsprekend dat een zoon ouders opvolgt. Ieder kind maakt zijn eigen keus. Dat is maar goed ook. Hoe vaak kwam het niet voor dat niet capabele zonen de vaders opvolgden. Met als resultaat een niet geslaagde boer, die meestal ook nog ongelukkig werd.

En het familiebedrijf naar de knoppen hielp. Want ook bij boeren geldt dat via de opvolging vaak de eerste generatie het bezit vermeerdert, de tweede het beheert en de derde het verteert.

Daarom hoeven ouders helemaal niet bedroefd zijn als ze geen opvolgers hebben. Het bespaart hun veel ellende. Een bedrijfsovername goed regelen geeft veel kopzorgen en weinig voldoening. Vaak rest er ook voor de vertrekkende boer te weinig geld om er goed van te kunnen leven. Alle geld zit immers in het bedrijf. Nee, het laatste deel van je leven is veel zorgelozer als je kunt stoppen zonder opvolger.

Je mist dan wel wat. In één keer is je hele levensdoel, het bedrijf verder helpen naar de toekomst, weg. Je kunt niet langzaam afbouwen en nog was klusjes doen op het bedrijf waar de zoon de baas is. Je valt in een diep gat en moet plotseling een andere invulling van je tijd vinden.

Hoe wij het ervaren nu we plotseling toch een opvolger hebben? Gemengd. Want het brengt wel enorm veel gedoe met zich mee. Ons rustige leven en zelf beslissingen nemen is voorbij.