Onthoornen op zijn middeleeuws

Waarom modern doen als het prehistorisch kan? Ik mocht kalveren onthoornen met een bout uit de late middeleeuwen.‘Het is een grapje, dit kan niet waar zijn’. Dat waren de eerste gedachten die in me opkwamen bij het zien van de onthoornbout. Zoals ik al eerder schreef, heb ik al in geen maanden kalfjes onthoornd: verdovingsmiddelen worden hier gewoon afgegeven en (bijna) iedereen onthoornt dus zelf de kalfjes. Vandaag had ik echter een klant die vroeg of ik haar wilde helpen. Natuurlijk wilde ik dat. Op dat moment wist ik echter nog niet dat een van de kalveren buiten los in de wei liep en dat de onthoornbout bovendien uit 1721 kwam...Oeroude onthoornbout op gasNa enige twijfel begreep ik dat ik inderdaad te maken had met een originele onthoornbout op gas. Stekkers zijn hier toch ook al een tijdje geleden uitgevonden, maar blijkbaar nog niet doorgedrongen tot het Engelse platteland. Nu ben ik nooit een liefhebber van kamperen geweest en koken op een gasstel vind ik een verschrikking, dus onthoornen met een gasfles leek me ook niet het toppunt van genoegen. En dat was geen klein gasreservoir, nee, de bout was verbonden met een gasfles met een inhoud van 15 liter. Gelukkig was hij vrouw- (en blond-)vriendelijk in gebruik: gaskraan opendraaien, vlammetje erbij en na vijf minuten was de bout warm genoeg.Onthoornen op gas niet erg praktischHeel praktisch is het onthoornen op gas echter niet: de vlammen vliegen de bout uit en over het algemeen bevinden kalveren zich in het stro. De combinatie stro en vlammen, ik weet het niet, maar daar word ik redelijk nerveus van. Ik was er dan ook nog niet helemaal uit hoe ik dat ging doen. Ik moest twee kalveren onthoornen en de regelknop was zo ingesteld dat ik of vlammen had of geen vlammen (oftewel: uit en dus afkoelen). Dat betekende dus tussendoor opwarmen, want ik durfde echt geen vlammende bout te gebruiken om de hoorns te verwijderen.Kalf vangen in de sneeuwSo far, so good. De bout brandde vrolijk, vlammen flikkerden op en de sfeer was goed. Omdat onze praktijk onderdeel is van de diergeneeskundige faculteit in Londen, heb ik altijd studenten mee. Daar was ik zelden zo blij mee als op dit moment: kalf nummer 2 moest namelijk nog gevangen worden. Met twee studenten tot aan hun knieën in de sneeuw, een eigenaar die aanwijzingen schreeuwde en ik, die ondertussen met een schuin oog naar mijn vlammende bout keek om te zien of geen brand ontstond, was het wonder na 25 minuten geschied: het kalf was gevangen. Het onthoornen was daarna een kleine moeite. De gasfles kon de auto weer in. Waarom modern doen als het prehistorisch kan?!