‘In boeken zijn boeren altijd de klos’

Met enige regelmaat krijg ik een boek toegestuurd met het verzoek er in Boerderij aandacht aan te besteden. Soms gaat het om een toneelstuk, een enkele keer om een film of documentaire. Maar meestal dus een boek met een boer als hoofdpersoon. Nog voor ik ook maar een letter heb gelezen, weet ik al hoe het verhaal ongeveer zal gaan. De boer nam het bedrijf over van zijn ouders. Zijn hele leven heeft hij hard gewerkt, keihard. Alles heeft hij zich ontzegd om te kunnen groeien van een schamele tien koeien naar een modern geheel met 100 stuks vee op stal en een melkproductie waar je U tegen zegt. Met bloed, zweet en tranen heeft hij iets opgebouwd waar zijn opvolger mee verder kan. Maar ja, de beoogde opvolger blijkt helemaal niet te willen. Of hij of zij wil wel, maar de overheid gooit roet in het eten. Het prachtige plekje waar al vijf generaties familie X werken, moet veranderen in een industrieterrein, een woonwijk of iets anders niet-agrarisch. Er volgt een bittere strijd met de gemeente, de boer raakt mentaal in de knoop, duistere gedachten borrelen omhoog, want boeren zijn geen praters. En dan worden er ook nog koeien ziek.

Alle verhalen die over boeren, hun bedrijven en hun gezinnen worden geschreven, staan bol van hetzelfde soort ellende. En altijd is de boer de sjaak, de pineut, hoe je het maar noemen wilt.