‘Grondgebonden met slap elastiek’

Grondgebondenheid – iedereen lijkt het belangrijk te vinden, maar wat is het precies?Een speciale commissie van de zuivelsector heeft zich erover gebogen. Het resultaat is een ‘stip aan de horizon’ voor het jaar 2040 en een advies voor de nabije toekomst: 2025. Het is een stuk geworden vol adhesiebetuigingen aan alles wat duurzaam en wenselijk is. Klimaat, landschap, voor elk wat wils. Maar zonder duidelijke handvatten en met een boterzachte definitie. Het begint al met deze wonderlijke uitspraak: ‘grondgebondenheid is geen doel op zich, maar middel voor een toekomstbestendige melkveehouderij’. Ergo: omdat de burgerij dit kennelijk belangrijk vindt, moeten we er iets mee. Maar we zoeken maximale rek, want eigenlijk willen we intensiveren en grondloos veehouden.De instrumenten die deze ‘grondgebondenheid’ moeten waarborgen, zijn vaag en ingewikkeld. Neem het nieuwe kengetal: ‘de indicator %eiwit van eigen land’ – waarbij ‘eigen land’ betekent: alles binnen een straal van 20 kilometer. Erg complex en niet te handhaven. Verder blijft de weidegang vrijblijvend. Wel moet er een soort excuuslapje grasland om het bedrijf liggen, met hooguit tien koeien per hectare. Veel meer dan een buiten-uitloop is dat niet. Weinig overtuigend allemaal, dit. is binding aan grond via een heel slap elastiek. Eigenlijk staat de sector voor deze keuze: ofwel mikken op een geloofwaardiger invulling van grondgebondenheid, waar Netwerk Grondig eerder een aanzet toe gaf. Ofwel deze discussie vergeten. Dat geeft ruimte voor focus op wat echt belangrijk is, zoals klimaatbeleid.Lees ook: Commissie Grondgebondenheid: melkvee moet eiwit van eigen grond halen