‘Glyfosaatresidu in voedsel niet nodig’

Kan de akkerbouw zonder glyfosaat? Nee, het is een zeer nuttige stof met een relatief gunstig milieuprofiel. Akkerbouwers hebben alle belang bij een nieuwe toelating. LTO-Akkerbouwvoorman Jaap van Wenum hoopt daarom dat het gezonde verstand zal zegevieren en niet de Monsanto-haat.Deze week is in Brussel gestemd over glyfosaat. Wanneer glyfosaat een stof was geweest die wereldwijd beperkt zou worden toegepast, dan had waarschijnlijk geen haan gekraaid. Maar we hebben te maken met het meest gebruikte middel ter wereld, en dat hebben we onder meer te danken aan de ontwikkeling van genetisch gemodificeerde glyfosaatresistente (Roundup Ready)-gewassen. Dat is één. Maar twee is dat we te maken hebben met Monsanto. Multinational Monsanto weet steeds weer de tegenstanders van glyfosaat van de juiste voeding voor acties te voorzien, door de gebrekkige wijze van communiceren. Monsanto is een bedrijf dat door zijn verdienmodel een zware stempel drukt op de wereldwijde voedselproductie. Daarom denk ik dat de discussie over het vermeende kankerverwekkend zijn van glyfosaat, vooral een poging is de grip van Monsanto op de wereldwijde landbouw te doorbreken. VerdienmodelOok ik heb mijn bedenkingen bij het verdienmodel van Monsanto en ben blij dat we in ons land nooit zijn overgegaan tot het telen van Roundup Ready-gewassen. Het frustreert me dat via import uit met name Zuid-Amerika grote hoeveelheden genetisch gemodificeerde Roundup Ready-soja, -mais en andere producten worden ingevoerd in de EU. Grondstof voor eten voor mens en dier. Als Europese akkerbouwers kunnen we daar niet of nauwelijks tegen concurreren. Tegelijkertijd vinden we vanwege deze import in veel voedingsproducten glyfosaatresten, en dat doet de discussie over glyfosaat steeds weer oplaaien. Dat de gevonden residuen mijlenver onder de veiligheidsnormen zijn, doet al lang niet meer ter zake. ‘Ook Nederlandse akkerbouwers en veehouders zijn verantwoordelijk voor residuen van glyfosaat in ons eten’Zijn dan alleen de geïmporteerde gemodificeerde producten verantwoordelijk voor residuen van glyfosaat in ons eten? Nee. Ook Nederlandse akkerbouwers en veehouders dragen daaraan bij, weliswaar zeer beperkt. Glyfosaat wordt vooral toegepast voor opkomst of na de oogst van een gewas, dus komt niet met het geoogste product in aanraking. Dat betekent: geen residu. We kennen echter twee toepassingen waarbij glyfosaat wel met gewassen in aanraking kan komen. De pre-harvest-toepassing in granen, waarbij kort voor de oogst onkruiden worden opgeruimd en de gelijkmatige afrijping van het gewas wordt bevorderd, is er een van. De andere toepassing betreft het doodspuiten van grasland, waarbij het gras na de bespuiting wordt beweid of gevoerd aan het vee.Glyfosaatresiduen uitbannenIk vind dat Nederlandse akkerbouwers moeten stoppen met de pre-harvest-toepassing in granen en peulvruchten. Zo kunnen we helpen om glyfosaatresiduen uit te bannen. Want één ding is zeker: als een consument niet met glyfosaat in aanraking komt, is er ook geen gezondheidsrisico. Maar als de autoriteiten willen dat ons voedsel vrij is van glyfosaatresidu, zullen zij dezelfde eisen aan de import moeten stellen. ‘Ik doe een beroep op de grote voedingsbedrijven in Europa om zelf de regie te pakken en niet blind te zijn voor maatschappelijke discussies’Wettelijk is dat zeer lastig. Ik doe daarom een beroep op de grote voedingsbedrijven in Europa om zelf de regie te pakken en niet blind te zijn voor de maatschappelijke discussies, om zo imagoschade met betrekking tot ons voedsel te voorkomen. In Nederland heeft Ben en Jerry’s al aangekondigd glyfosaat uit zijn ijsproducten te willen bannen. Wat in de zuivel kan, is ook in de bakkerijwereld en vleessector mogelijk. Daarmee komen we niet alleen de bezorgde consument tegemoet, maar kunnen we ook een boost geven aan de Europese graan- en eiwitteelt.Lees ook: LTO: stop met glyfosaat op afrijpende gewassenBelang bij nieuwe toelatingWordt glyfosaat dan helemaal overbodig? Nee het is een zeer nuttige stof met een relatief gunstig milieuprofiel. Vooral de bestrijding van lastige wortelkruiden is op een andere wijze nauwelijks mogelijk en zeker niet milieuvriendelijker. We hebben dan ook alle belang bij een nieuwe toelating. Ik hoop daarom dat het gezonde verstand in Europa zal zegevieren en niet de Monsanto-haat, en dat de wetenschappelijke kennis de basis is voor een nieuwe goedkeuring. Tegelijkertijd moeten we beseffen dat met een nieuwe goedkeuring een grote verantwoordelijkheid bij de landbouw komt te liggen, om het middel zorgvuldig, gericht en zo beperkt mogelijk in te zetten en onnodige blootstelling te voorkomen. Als akkerbouwsector nemen we daartoe graag het initiatief.