‘Geen mooier leven dan dat van een boer’

We zijn niet al te vroeg uit bed na een feestje gisterenavond. Terwijl ik de laatste koeien de stal in probeer te lokken, komt de zon al op.Omdat dat lokken natuurlijk niet lukt, stap ik de wei in. Het natte gras doet mijn laarzen glanzen en ik kijk om me heen. Mooie ochtendDit zijn dus die mooiste ochtenden van het jaar. Zacht licht, een grijsblauwe waas van mist over het groene weiland en een oranje opkomende zon. Heel in de verte zie ik het puntje van de Domtoren. Het lijkt wel of de dauw alle geluiden dempt, maar het is natuurlijk zo stil omdat het zondag is. Geen auto die over de weg raast. Terwijl de koeien in de richting van de wachtruimte sjokken, krijgen ze hier en daar een krabbel over hun rug. Sommige koeien blijven meteen staan om even te genieten. Al vier dagen oefen ik met het kalfje om bij haar moeder te drinkenAls de boxen schoon en ingestrooid zijn, loop ik terug naar voren, waar het ieniemienie-kalfje mij ziet aankomen en direct tussen de buizen door het strohok uit springt. Ze rent op me af. Al vier dagen oefen ik met haar om bij haar moeder te drinken, maar ze snapt niet dat ze de spenen moet pakken en blijft maar tegen het uier aan duwen. Eerst dachten we nog dat ze de helft van een tweeling zou zijn, zo klein en mager, maar er kwam geen tweede kalf. De moederkoe vindt het prima dat ik het een paar keer per dag probeer met haar kind en ze blijft geduldig staan als ik het kalfje in de richting van de spenen begeleid. Ze kijkt zelfs om of het al lukt. Andere dynamiek in jongveestalDaarna schuif ik het voer aan en strooi mineralen voor de pinken en de droge koeien. Even later staat alles aan het voerhek te eten en hoor ik alleen de melkmachine nog maar. Heel anders is de dynamiek in de jongveestal. Zodra de deur open gaat beginnen ze allemaal te loeien en het wordt pas stil als ze krachtvoer hebben gekregen en de jongste kalfjes hun melk hebben. En dan zijn alle dieren gevoerd en tevreden. Het fijne aan zo’n ochtend is dat je niet op de klok hoeft te kijken of rekening hoeft te houden met volk over de vloer. Heerlijk vind ik het. Even sta ik er weer bij stil dat er geen mooier leven is dan dat van een boer en dat onze melk het witte goud is! Dat we dat vooral niet vergeten.Dit is de laatste column van Claudia de Wit. Lees ook het interview met deze melkveehouder en dierenarts